Image o Robercie Lewandowskim

Kolejny dzień w pracy nie zapowiadał się fascynujący. Wszystko było jak zwykle. Ludzie przychodzili mówili o swoich chorobach, a właściwie nowotworach... Kochałam pomagać ludziom, ale nie potrafię patrzeć jak oni cierpią. Niektórzy umierają, a ja czasem nie potrafię się z tym pogodzić. Siedziałam już dłuższą chwilę w moim gabinecie, czekając na kolejnego pacjenta. Usłyszałam pukanie do drzwi.
- Proszę! - powiedziałam, czekając aż drzwi się otworzą. Gdy otwarły się zobaczyłam młodego mężczyznę, nawet przystojnego. - Dzień dobry, nazywam się Alex Schmitd i jestem, jak Pan pewnie wie onkologiem.
- Dzień dobry. Nazywam się Robert Lewandowski. - powiedział i uśmiechnął się blado. O Boże, to jest ten Lewandowski, ale... on jest chory...
- W czym Panu mogę pomóc? - wiem, głupie pytanie.
- Musi mnie Pani wyleczyć, ja nie mogę umrzeć... - powiedział i zaczął płakać. Podeszłam do niego i szepnęłam mu do ucha:
- Uratuję Pana obiecuję, musi mi Pan obiecać tylko jedną rzecz.
- Jaką?
- Nigdy się Pan nie podda!
- Obiecuję - powiedział i zaczął gorzko płakać na moim ramieniu, a ja go mocno przytuliłam i głaskałam go po głowie. Tkwiliśmy my tak w uścisku przez pewien czas, gdy ja zapytałam, czy ma dokumenty lekarskie, on nic nie powiedział tylko podał mi czerwoną teczkę. Zaczęłam czytać. Z tego dokumentu wynikało, że Robert ma niezłośliwego guza nerki. Ulżyło mi. Nie był, to na szczęście guz złośliwy.
- No cóż Panie Robercie ma Pan niezłośliwego raka nerki. Poradzimy sobie. - powiedziałam i uśmiechnęłam się życzliwie.
- Pani może sobie poradzi, ale ja nie. Nie mam nikogo kto by mi pomagał w tych trudnych chwilach.  - powiedział smutno, a po jego policzku spłynęła jedna samotna łza, tak gorzka jak jego słowa.
- Proszę Pana, przecież ma Pan narzeczoną!
- Miałem! Zostawiła mnie tylko jak się dowiedziała, że mam nowotwór.
- Przykro mi, ale ma Pan przecież też kolegów! - powiedziałam zadowolona.
- Tak mam, ale oni mają treningi, mecze, własne życie...
- A rodzina?
- Mama mieszka w Warszawie i ma chore serce, nie chce, żeby się dowiedziała , że sam jestem poważnie chory, jest jeszcze moja siostra, ale ona ma chłopaka i swoją własną karierę.
- No to ma Pan jeszcze mnie. Będę przy Panu w każdej chwili Pana walki o życie.
- Dziękują. Może przejdziemy na "ty"?
- Oczywiście, Alex. - powiedziałam, a on uścisnął moją dłoń i dodał:
- Robert. - piłkarz przesiedział w moim gabinecie trzy godziny. Dokładnie wyjaśniłam mu na czym będzie polegało jego leczeni. Niestety nie obędzie się bez operacji, ale wszystko mam nadzieję będzie dobrze.

/trzy miesiące później/
Robert jest już po operacji. Wszystko jest na dobrej drodze. Musi teraz tylko przejść chemioterapie. W czasie tych kilku miesięcy spędziliśmy ze sobą sporo czasu. Wiem o nim praktycznie wszystko, a on o mnie. Niestety większość naszych spotkań odbywała się w szpitalu.
- Jak się czujesz? - zapytałam bladego Roberta, który spoglądał smutno w ekran szpitalnego telewizora.
- Wygrali ligę. - powiedział i uśmiechnął się. - Szkoda, że beze mnie.
- Za niedługo wrócisz na murawę. - powiedziała i pogłaskałam go po policzku.
- Wrócę i pierwszego gola jakiego zdobędę zadedykuje tobie. - nic nie powiedziała, tylko uśmiechnęłam się. - Reus został najlepszym strzelcem Bundesligi.
- Tak.
- Następnym razem ja nim będę. No bo patrz, ja jestem silny, utalentowany, jestem znakomitym dryblerem i jestem przystojny. - mówiąc, to zaakcentował ostatnie słowo.
- I skromny. - powiedziałam z poważną miną.
- No widzisz. Krótko i zwięźle mówiąc jestem idealny. - dumnie wypiął pierś.
- Nie poznaje cię. Robert z przed trzech miesięcy zniknął.
- To chyba dobrze?
- Wspaniale. - pogadaliśmy jeszcze kilka godzin, jak zwykle i wróciłam do domu.
Około godziny 3, obudził mnie dzwonek telefonu. Leniwie go odebrałam.
- Halo?
- Alex, Robert umiera. - powiedział głos ordynator naszej klinki.
- Jak to? - zapytałam ze łzami w oczach.
- Prosi żebyś przyjechała. - szybko się ubrałam i pojechałam do szpitala. Ubrałam biały kitel i weszłam do sali Lewandowskiego. Leżał z pół przymkniętymi oczami, blady jak ściana.
- Robert, nie rób mi tego. - usiadłam na krześle i wtuliłam się w niego.
- Alex, nie płacz. Widocznie tak miało być. - powiedział spokojnie.
- Nie mów tak! Miałeś tyle marzeń, ty nie możesz umrzeć. - powiedziałam i zaczęłam jeszcze bardziej płakać.
- Pamiętasz jak obiecałaś, że mnie uratujesz? - zapytał, a ja przytaknęłam. - Uratujesz mnie dając mi odejść. - znowu zaczęłam płakać. - Musi wiedzieć tylko jedno.
- Co muszę wiedzieć? - zapytałam, głaszcząc go po jego rozpalonej głowie.
- Kocham cię... - powiedział ostatkiem sił.
- Też cię kocham. - powiedziałam, a on uśmiechnął się. W tym momencie usłyszałam znajome pipczenie. Umarł... umarł szczęśliwy, ale zostawił mnie nieszczęśliwą, samotną, smutną.

/dziesięć lat później/
Minęło już tyle czasu, a ja nadal nie potrafię się pogodzić z jego śmiercią. Mam dom, rodziną i pracę. Pozornie jestem zwykłą kobietą. Mam męża, który nie wie o Robercie. Dzieci, które nie wiedzą, że ich matka do ich ojca czuje tylko przywiązanie. Przez tą dekadę moim jedynym przyjacielem, pocieszycielem, moją jedyną miłością był Robert. On był moim życiem, które odeszło wraz z nim. Pozostało mi już tylko jedno, czekać aż wreszcie spotkam się z Robertem w tym drugim świecie. W każdej chwili czuję, że jest ze mną. Wspiera mnie, pociesza, przytula, po prostu jest. Raz nawet słyszałam jak powiedział do mnie "Wciąż tu jestem". Było to jakiś czas temu. Nie wiem, czy to był na prawdę on, czy tylko mi się wydawało, ale w głębi duszy wiem, że on jest tu ze mną i nigdy mnie nie opuści...  

O kim opowiadania?

Hej!
Pod tym postem, w komentarzach możecie składać zamówienia na opowiadania! Wszystkie zamówienia przyjmę. Czekam z niecierpliwością na wasze propozycje!!! :)
~ Cathy 

Image z Mario Goetze

- Marco, wróciłam! - krzyknęłam, gdy znajdowałam się w domu po długim i ciężkim dniu na uczelni.
- Cześć siora. Jak tam w szkole! - zapytał blondyn i uśmiechnął się czekając na moją odpowiedź.
- Fajnie, zdałam egzamin z oceną bardzo dobrą! - pochwaliłam się braciszkowi, ale go to widocznie nie obchodziło, bo zamiast pochwalić mnie, powiedzieć cokolwiek, spoglądał tępo w telewizor. Nie było by w tym nic dziwnego, gdyby telewizor był włączony. - Ej Marco żyjesz! - krzyknęłam mu do ucha, a ten lekko drgnął i powiedział:
- Tak, nie martw się o mnie. - powiedział i uśmiechnął się smutno.
- Co jest bracie? - zapytał zmartwiona stanem brata.
- Carolin mnie zostawiła, tak po prostu! - powiedział, a ja tylko patrzyłam jak po jego policzku spływa jedna samotna łza.
- Przykro mi. - wydukałam i objęłam brata. - Idź się gdzieś zabawić z tym twoim kolegą od siedmiu boleści! - powiedział z nadzieją, że dzięki temu wyjściu Marco się rozchmurzy.
- Masz rację! Wychodzę dziś z Mario do klubu! - krzyknął, a jego oczy zaiskrzyły.
- I tak trzymaj! Nie przejmuj się tym! Nie pierwsza i nie ostatnia! - odpowiedziałam braciszkowi radośnie. Marco popędził do góry, aby zadzwonić do Mario i zapytać się go, czy pójdzie z nim do klubu. Oczywiście się zgodził. Nie pałałam wielką sympatią do Mario. Uważałam, że jest aroganckim lowelasem, a on sądził, że jestem pyskatą i chamską dwudziestolatką. Tylko Marco mógł załagodzić kłótnie między nami. Około godziny 20 zjawił się Mario. Musiałam otworzyć mu drzwi, gdyż Marco nie nałożył jeszcze na swoje włosy odpowiedniej ilości żelu.
- Cześć Mariusiu Żelusiu! - powiedziałam z aroganckim uśmiechem na twarzy.
- Cześć! - powiedział. Nie odpowiedział mi żadną ciętą ripostą. Powiedział tylko zwykłe "Cześć".
- A tobie co? - zapytałam, lekko zaskoczona zachowanie szatyna.
- Gorszy dzień. - odpowiedział mi obojętnie, nie patrząc na mnie, tylko na swoje firmowe buty.
- Właśnie widzę. - rzekłam i stwierdziłam, że dzisiaj wyjątkowo powstrzymam się od jakiś głupich komentarzy na jego temat - Dawno cię u nas nie było. - stwierdziłam.
- Taaa wiesz problemy uczuciowe. - odrzekł. Boże co was tak wszystkich wzięło na te uczucia!
- Tylko nie mów, że miłosne. - powiedziałam z nadzieją w głosie.
- No stety, niestety! - odpowiedział mi szatyn. Żal było mi go, chociaż go nie lubiłam, a właściwie lubiłam go, bo gdyby go nienawidziła, to bym nawet z nim nie rozmawiała, a my kochamy się ze sobą droczyć.
- Jestem gotowy! - krzyknął po chwili Marco, przerywając ciszę panującą w domu.
- Ok, to idziemy. - odpowiedział z wymuszonym uśmiechem szatyn.
- Pa Vivien, wrócę przed 1. Może... - obwieścił mi mój brat.
- Ok, bawcie się dobrze! Pa chłopcy. - odpowiedziałam, a oni wsiedli do taksówki i odjechali.
 Postanowiłam wziąć kąpiel. Gdy skończyłam moczyć swoje ciało w gorącej cieczy zrobiłam sobie jajecznice i usiadłam przed telewizorem. Oglądałam jakąś komedie romantyczną, przy której popłakałam się jak głupia. Na zegarze widniała godzina 23:34, gdy usłyszałam otwierające się drzwi.
Po kilku chwilach zobaczyłam Mario podtrzymującego pianego Marco.
- O Boże Marco! - krzyknęłam, zaskoczona widokiem pianego Marco.
- Gdzie mam go zanieść? - zapytał się mnie Mario.
- Do jego pokoju. - odpowiedziałam z nutką wdzięczności w głosie. Mario zaniósł Marco do pokoju, a ja usiadłam na kanapie. Po kilku minutach dołączył do mnie Mario.
- Mario? - zapytałam.
- Tak?
- Opowiedz mi o tych swoich problemach miłosnych, może ci pomogę.
- Zakochałem się w pięknej dziewczynie z długimi brązowymi włosami i niebieski, hipnotyzującymi  oczami. Ma specyficzny charakter. Z jednej strony jest arogancka, a z drugiej łagodna. Krótko mówiąc jest idealna. - gdy to mówił miał cały czas uśmiech na twarzy - Jest tylko jeden problem - kontynuował - ona nie jest do mnie pozytywnie nastawiona.
- Jesteś pewny? - zapytałam.
- Zachowuje się tak.
- Mario ludzie są różnie, może ona po prostu coś do ciebie czuje, ale boi się do tego przyznać. - powiedziałam, pewna swoich słów.
- To co mam zrobić? - zapytał się mnie, a ja po krótkim namyśle powiedziałam:
- Powiedz jej co do niej czujesz! - odpowiedziałam przyjacielowi brata.
- Dobrze, a więc Vivien Reus KOCHAM CIĘ! - powiedział, a ja nie potrafiłam nic powiedzieć, chociaż chciałam, bo wtedy zrozumiałam co do niego czuje. Ja, ja go kocham! - Tak myślałem - powiedział, to i ruszył w stronę drzwi.
- Mario czekaj - krzyknęłam - też cię kocham! - odpowiedział ze łzami w oczach, on nic nie powiedział tylko ujął moją twarz w swoje dłonie i pocałował mnie. Wtedy byłam najszczęśliwszą osobą na całym świecie.

Od tego zdarzenia minęły trzy lata. Od roku jestem panią Goetze. Marco ma wspaniałą dziewczynę Margaritę, a ja za trzy miesiące zostanę mamą. Mario i Marco już nie mogą się doczekać!
__________________________________________________________________________________
__________________________________________________________________________________

Pierwszy image za nami! Zastanawiałam się długo o kim będzie to pierwsze opowiadanie! Postanowiłam, że będzie o moim idolu. Trochę masło maślane, ale to mój pierwszy blog więc nie musi być idealny. Przepraszam wszystkich za jakiekolwiek błędy gramatyczne, które zauważą i  będą ranić ich oczy.
~ Cathy    

Witam! :)

Hej! Jestem Kasia, a to mój blog. Będą pojawiać się na nim tzw. jednopartowce z piłkarzami. Za niedługo dodam pierwszy post! Nie wiem jeszcze z kim będzie. Jeśli chcecie wiedzieć o mnie coś więcej piszcie w komentarzach! Mam nadzieję, że będziecie wpadać tu często! Czekam na wasze opinie na temat bloga! Do napisania niebawem!
~ Cathy