Image o Macieju Kocie

- Braciszku! - zawołałam radośnie i pobiegłam w stronę mojego kochanego, jedynego i najlepszego brata.
- Elizka! Moja mała Księżniczko! - powiedział, a ja popatrzyłam na niego tak, że gdyby wzrok mógłby zabijać, to on już by leżał w grobie. Cała Polska znienawidziłaby mnie wtedy. No przecież zabiłabym Mistrza Olimpijskiego!
- Kamil, nie mów tak do mnie. - odpowiedziałam oschle, ale na niego nie mogłam się długo gniewać i przytuliłam go mocno. - Gdzie Ewka?
- A tu jestem. - powiedziała i wyskoczyła za moich pleców. Prawie dostałam przez nią zawału. Uśmiechnęła się do mnie promiennie. Oj Kamil znalazł igłę w stogu siana. Żeby mieć taką fajną żonę, to trzeba być szczęściarzem.
- Ewcia. - przytuliłam ją i pocałowałam w policzek. - Nawet nie wiecie jak mama się stęskniła! Od rana robi wasz ulubiony sernik. - powiedziałam, gdy Kamil brał ich bagaże, ale jak to usłyszał, obrócił się i powiedziałam:
- A ty mi, to dopiero teraz mówisz! Sernik... - rozmarzył się.
- Oj ty mój głodomorku. - powiedział Ewa i pocałowała go czule.
- Dobra! Wystarczy tego dobrego. W nocy będziecie świętować. - powiedziałam i wystawiłam język. Razem z Ewką udałyśmy się w stronę samochodu Kamila, bo szanowny pan Stoch musiał pożegnać się z kolegami. Czekałyśmy na niego dłuższą chwili. Zdążyłyśmy sobie wszystko poopowiadać. Miałam właśnie zacząć moją porywającą historię o zaręczynach naszej sąsiadki, gdy mój braciszek wrócił. Nie sam, ale z jego kolegą. Jak mu tam był? Mateusz? Marcin? Nie! Maciek!
- Dziewczyny! Maciek pojedzie z nami, bo jego rodzicom popsuło się auto i nie mają jak po niego przyjechać. - wyrecytował Kamil i uśmiechnął się porozumiewawczo do Macieja.
- Ok. - odpowiedziałyśmy wspólnie z Ewką. Młodszy kolega Kamila usiadł koło mnie. Razem z Ewcią trajkotałyśmy przez całą podróż, a chłopcy siedzieli cicho i co chwilę wymieniali pojedyncze zdania. Gdy tylko dojechaliśmy do domu, powitała nas nasza mama. Nie mogła nawychwalać Kamila, a tata powiedział tylko "Dobra robota synku". No tak, cały ojciec! Słowa nie są mu potrzebne, ale w środku rozpiera go niepohamowana duma. Mamusia bardzo ucieszyła się z obecności młodego Kota. Usiedliśmy w salonie przy dobrej kawie i przepysznym serniku.
- Kamilciu! Oni was tam nie karmili, że tak łapczywie jecie, ten sernik? - zapytała mama.
- Karmili, ale to nie to samo. Ty gotujesz najlepiej. - powiedział, a mama uśmiechnęła się promiennie.
- Kamil ma rację! - podlizał się Maciek. Wieczór spędziliśmy naprawdę w miłej atmosferze. No cóż dopóty, dopóki tata nie upił i Kamila i Maćka. Ewcia szybko zaprowadziła męża do sypialni, mama odprowadziła tatę, a ja? Ja musiałam zrobić coś z Maciejem.
- Elizka... Masz ładne włosy i takie piękne błękitne oczka. - mówił Maciek, co chwilę śmiejąc się po pijacku.
- Oj Maćku, Maćku... - powiedziałam pobłażliwie.
- Ale ja mówię prawdę. - odpowiedział i tupną nogą.
- Nie wątpię.
- Zawsze mi się podobałaś, ale bałem się ci o tym powiedzieć. - rzekną i przystanął na chwilę, a ja pod wpływem emocji, pocałowałam go... To był cudowny pocałunek, chociaż w pewien sposób pijacki, ale oddający wszystkie nasze uczucia... Już wtedy wiedziałam, że coś z tego będzie.
__________________________________________________________________________________
__________________________________________________________________________________
Hej! Nabazgrałam coś o Maćku. No w końcu koniec olimpiady :/ Ale za niedługo MŚ w piłce nożnej. Szkoda, że bez naszych orzełków :( A potem MŚ w siatkówce!!! Coś tak czuję, że to będzie cudowny rok! Jak podobało się opowiadanie?

Informacje o nowym blogu! WAŻNE!

Hej Koteczki! Co u Was? Bo ja założyłam nowego bloga i specjalnie dla Was będzie on o Mario! Jeśli jesteście zadowolone z mojej decyzji, to piszcie komentarze!

You only live once...  <----------------- link

Image o Kamilu Stochu

Dedykuję, te opowiadanie wszystkim moim Czytelniczką! Czemu o Kamilu? Głupie pytanie, chyba każdy wie dlaczego!

- Leci, leci... - krzyczał mój tata, gdy oglądał skoki narciarskie. Te igrzyska zaczynają mnie strasznie denerwować.
- Jak po kiełbasę wyborczą! - zażartowałam, a tata popatrzył na mnie wrogo.
- Stoooooooooooch! - krzyczał, jeszcze głośniej niż mój tata, komentator. No i rzeczywiście Stoch poleciał. Te kilkadziesiąt sekund oczekiwania na werdykt, trwał jak godziny. Mimo tego, że stwarzałam pozory osoby, która nie lubi sportu, kochałam oglądać sportowców, gdy walczą o te pierwsze miejsce. Dla siebie, dla ludzi, dla swojego kraju. I jest! Czwarty złoty medal dla Polski na tych igrzyskach. Uśmiechnęłam się, widząc zadowoloną minę Kamila Stocha.
- I co córcia?! - powiedział zadowolony tata. - Podoba ci się ten Stoch? - zapytał, gdy popijałam wodę, przez co się zakrztusiłam.
- Tato, przez te igrzyska w głowie ci się przewraca. - powiedziałam i uniosłam komicznie lewą brew.
- Wiesz masz już 23 lata. Może pora się ustatkować?
- Tatooo! - powiedziałam przeciągle i opuściłam ramiona w geście zobojętnienia.
- No dobrze, dobrze. - powiedział. - Idź już spać. - dodał po chwili, a ja popatrzyłam się na niego jak na wariata.
- Jest 21!
- A ty już nie myślisz trzeźwo! - powiedział i zaczął się śmiać.

Nareszcie koniec tej przeklętej olimpiady. Jak zwykle spokojnie kierowałam się w stronę uczelni. Co druga gazeta pisała o wielkim Kamilu Stochu. Ach, ci Polacy... W czasie mojego spacerku na akademie, spotkałam wiele zakochanych par... Zasmuciłam się. Zaczęłam się zastanawiać, czy ja się kiedykolwiek zakochałam. Miałam dwóch chłopaków, ale żadnego nie kochałam. Czuję się jak jakaś pusta lala bez uczuć. No, ale cóż... Nim skończyłam swoje rozmyślenia, byłam przed uczelnią. Kolejny rutynowy dzień. Weszłam do mojej sali wykładowej. Usiadłam obok jakiegoś chłopaka, głęboko zaczytanego w naszym podręczniku. Nie kolegowałam się z żadną osobą z mojego wydziału, więc było mi obojętne, to koło kogo siedzę. Otworzyłam mój zeszyt i czekałam na przyjście profesora. Wszyscy jakoś dziwnie się na mnie patrzyli... Hym, może rozmazał mi się makijaż? Wzięłam moje lusterko i przejrzałam się w nim. Wszystko był ok. To są studenci AWF-u, tego nie ogarniesz! Wreszcie przyszedł nasz psor. Wykład minął bardzo szybko, chociaż miałam dość wścibskich wzroków, wlepiających się we mnie. Czemu oni tak zawzięcie mnie obserwowali? Może coś nie tak było z tym chłopakiem? Puszczę to mimo uszu. Jedna rzecz mnie gnębi... Nie wiem jak on wygląda.
- Ej, poczekaj! - krzyknął ktoś i złapał delikatnie moje ramię.
- Coś się stało? - zapytałam i obróciłam się w jego stronę. Czekaj, czekaj... To on! Chłopak z wykładu! Ma tę samą koszulę. On mi kogoś przypomina... Myśl Lena, myśl...
- Zostawiłaś zeszyt. - powiedział, uśmiechnął się promiennie i oddał moją zgubę.
- Ojej, dziękuję. - odpowiedziałam i odwzajemniłam gest. Miał taki słodki uśmiech. Ach... aż się rozmarzyłam.
- Proszę bardzo. Kamil jestem. - przedstawił się i podał mi dłoń.
- Lena. Czy my się skądś znamy? - zapytałam i podałam mu moją zmarznięta dłoń.
- Ja ciebie nie znam, aczkolwiek ty możesz mnie znać. - powiedział dość tajemniczo, a po chwili dodał. - Kamil Stoch, dwukrotny mistrz olimpijski i lider Pucharu Świata w skokach narciarskich. - no tak! Przecież, to Stoch. Oj Lenka! Ty nie poznałabyś Łukasza Piszczka, jakby go przed tobą postawili i napisali "To jest prawy obrońca BvB, który gra również w Reprezentacji! Imię jego zaczyna się na "Ł" a nazwisko na "P"!!!"
- Aj, rzeczywiście. Nie mam pamięci do twarzy.
- Za to ja mam bardzo dobrą, więc będziesz mi się po nocach śniła. - powiedział, a ja lekko się zarumieniłam i otworzyłam oczy ze zdziwienia, a on tylko się uśmiechnął i nagle... obudziłam się.

- Cholera jasna! Lenka, to był tylko głupi niewinny sen. - mówiłam sama do siebie. Włączyłam mojego smartfona. 16 luty godz. 1:34. Nie wiem dlaczego, ale usiadłam na łóżku i się rozryczałam. Ten sen był taki rzeczywisty, wręcz prawdziwy, a tu takie zawiedzenie. Oj tatku, my się jeszcze z sobą policzymy...
_________________________________________________________________________________
_________________________________________________________________________________
Hej! Dzisiaj trochę z innej beczki. Taki malutki sen, o którym marzy dużo dziewczyn... a przynajmniej ja o takim marzę xD A Wy? Chciałybyście mieć taki sen o naszym kochanym Kamilku <3? Wiem, że nie miałam dodawać w weekend, ale Wasze komentarze dały mi tego przysłowiowego "kopa"! Następny będzie o Mario... Znowu! Napisałam Wam w tamtym opowiadaniu, żebyście dodawały propozycje. Wchodzę taka ucieszona i co widzę "Mario!" (tak w skrócie) Nie mam Wam tego za złe :), ale byłybyście oryginalniejsze ;D
Pozdrawiam z całego serduszka  ♡  

Image o Marco Reus`ie

 Dziękuje serdecznie za komentarz OLii, oxoxox i pewnej Anonimce :* i zapraszam do czytania! Mam jeszcze jedną prośbę, żebyście pisały, albo pod tym postem propozycje o kim mają być opowiadanie, albo w poście "O kim opowiadania?". Powodem mojej prośby jest brak pomysłów na sportowców, o których mam pisać!

- Mamo! - krzyknęła moja córka, gdy weszła do mojego domu.
- Tak kochanie? - zapytałam.
- Oświadczył mi się! - powiedziała i przytuliła mnie mocno.
- To cudownie. - uśmiechnęłam się. Zrobiłam nam herbatę i usiadłyśmy w salonie. Zawsze marzyłam o takiej chwili, w której moja córka powie mi, że za niedługo zostanie żoną. Moja mała córeczka...
- Mamuś, bo tak się zastanawiałam jak, to było z tobą i tatą? - zapytała po krótkim czasie milczenia.
- Naprawdę chcesz tego słuchać?
- No tak.
- No więc, to było tak...

Gdy miałam 19 lat, rodzice wysłali mnie do wujka do Niemiec. Nie byłam z tego powodu zadowolona. Jak tylko wylądowałam w Dortmundzie, przekonałam się, że los nie sprzyja temu wyjazdowi. Wujek spóźnił się. Musiałam czekać na szanownego wujaszka przed lotniskiem. Jak na moje szczęście, zaczęło padać, a właściwie lać. Stałam tam, przemoczona do suchej nitki i nerwowo tupałam nogą. Gdy wujek się zjawił, szybko wsiadłam do jego auta. Zaczął mnie przepraszać z trudem powstrzymując śmiech.
- Luizka, będziemy musieli pojechać na stadion. - powiedział i uśmiechnął się. Wujek był trenerem dortmundzkich pszczółek. Spojrzałam na niego wrogo, ale cóż miałam do powiedzenia? Pojechaliśmy na SIP. Razem z moim podopiecznym, weszliśmy na murawę.
- Ładnie, to tak się spóźniać trenerze? - zapytał, rozbawiony Błaszczykowski.
- Kuba, Kuba... Grabisz sobie! - odpowiedział wujek, a ja stałam jak ten słup soli i wpatrywałam się w tych wszystkich piłkarzy. Oni też spoglądali na mnie z zaciekawianiem. - To moja siostrzenica Luiza. - przedstawił mnie.
- Cześć. - powiedziałam nieśmiało, a chłopcy podeszli do mnie i zaczęli się ze mną witać. Moją uwagę przykuł młody blondy, o nieziemsko cudownych oczach.

- Wujku! Wychodzę! - krzyknęłam do zaczytanego w gazecie codziennej wujka.
- A gdzie się panienka wybiera? - zapytał i spojrzał na mnie.
- Wychodzę z Mario i Marco. Idziemy do kina.
- Dobrze, ale uważaj na siebie. - wyszłam z domu przed, który już czekali moi przyjaciele. Weszłam do samochodu Marco i wtedy zobaczyłam, że nie ma w nim Mario.
- Marco, a gdzie nasz wariat? - zapytałam.
- Yyyy... nie mógł dzisiaj przyjść, bo... ma spotkanie z menadżerem. - powiedział, ale ja od razu wiedziałam, że kłamie.
- A jego menadżer nie jest teraz na wakacjach w Hiszpanii? - zapytałam podejrzliwa.
- Wrócił już. - stwierdziłam, że nie będę dłużej drążyć tego tematu. Drogę do kina znałam doskonale, a Marco tak i ową nie jechał.
- Marco? Gdzie my jesteśmy? - zapytałam, gdy mój przyjaciel zatrzymał samochód.
- Nad jeziorkiem. Wiesz w kinie nic ciekawego nie leci, a tu jest taki cicho, spokojnie, ładnie i...
- Romantycznie. - dodałam kiedy  zobaczyłam, to mistyczne miejsce.
- Tak miało być... - powiedział nieśmiało.
- Co masz na myśli? - zapytałam i spojrzałam na niego wymownie, a on? Jak zwykle mnie zaskoczył. Pocałował mnie.

-... i właściwie tak, to się zaczęło. - powiedziałam, gdy skończyłam swoją porywającą opowieść.
- Wow, ale tata jest romantyczny. - rozmarzyła się moja córunia.
- Oj córcia, a twój Michael nie jest? - zapytałam i uśmiechnęłam się.
- Jest, jest! Ale chyba nie aż tak!
- Kochanie! Wróciłem! - krzyknął Marco, gdy wrócił z pracy. Razem z córką, poszłyśmy go powitać, a Elizka pochwaliła się swoim pierścionkiem zaręczynowym.   
__________________________________________________________________________________
__________________________________________________________________________________
Hej! Dzisiaj trochę krócej, ale na temat. Opowiadanie jest tak krótkie, również dla tego, że rozdział chciałam wstawić już dzisiaj, bo weekend mam praktycznie zawalony nauką -.- Wczoraj nie umiałam zasnąć, bo moje świnki morskie strasznie rajcowały, to również jest powód krótkości tego opowiadania. Podziękujcie moim nauczycielką i świnką morskim (Legii i Borussii) za tak krótkie opowiadanie!

Image o Kubie Błaszczykowskim

Tyle lat minęło... Dni mijały w mgnieniu oka, miesiące były tak krótkie jak tygodnie, a czas płynął szybko, za szybko. Pamiętasz? Zima stulecia, było tyle śniegu, że ledwo można było przejść przez ulicę, nie musząc się z trudem przedzierać. A gołoledź! Co to było! Co druga osoba miała poobijany tyłek. Ja prawie zostałabym, jedną z tym osób, ale ktoś musiał mnie uratować. A kto? Ty Kubuś. Złapałeś mnie i uśmiechnąłeś się, tak jak jeszcze nikt się do mnie nie uśmiechnął. A ja, jak to ja, spaliłam buraka. Otrzepałam się z śniegu, podziękowałam ci i chciałam iść dalej, ale ty mi na to nie pozwoliłeś. Przedstawiłeś się i stwierdziłeś iż, muszę się odwdzięczyć. I co miałam zrobić? Zaprosiłam cię na kawę do mnie. Tak... Zaprosiłam nieznajomego faceta do siebie do domu. Szliśmy w ciszy do mojego mieszkania. Gdy weszliśmy do środka, wszedłeś do salonu, a ja zrobiłam kawę, na której tak bardzo ci zależało. Gdy byłam w salonie zauważyłam, że oglądasz moje stare zdjęcia z moim byłym chłopakiem. Podeszłam do ciebie i przyglądałam się, temu samemu zdjęciu. Uśmiechnęłam się pobłażliwie, przypominając sobie o nim. Obróciłeś się i gdy zobaczyłeś mnie, twoje policzki przybrały kolor słodkiego różu. Przeprosiłeś i stwierdziłeś, że już pójdziesz. Chwyciłam twoją dłoń i powiedziałam, że nie musisz mnie przepraszać i kawa stygnie. Usiedliśmy i zaczęliśmy pić kawę. Do tej pory pamiętam jej smak. Rozmawialiśmy do późnej nocy. Śmiałam się jak nigdy. Ty zawsze potrafiłeś poprawić mi humor. Kto by pomyślał, że najlepszego przyjaciela znajdę na ulicy?

Lipiec 2010 roku. Upał był niemożliwy... Chyba trochę za bardzo roztrząsam sprawy meteorologiczne... Mniejsza z tym. Pojechaliśmy wtedy nad jezioro. Spanie pod namiotem, ogniska i kąpiele w letniej wodzie. Jak dla mnie idealne wakacje. Siedziałam nad brzegiem, tego cudownie mistycznego jeziora. Z uśmiechem wpatrywałam się w horyzont. Myślałam o przyszłości, gdy ktoś zasłonił mi oczy. Od razu wiedziałam, że to ty. Zawsze to robiłeś. Pocałowałeś mnie, ale tym razem nie w policzek, ale w usta. Najpierw się speszyłeś, ale ja rozwiałam wszystkie twoje wątpliwości. Oddałam pocałunek. To był najpiękniejszy dzień w moim życiu. Gdybym wiedziała, co stanie się potem...

Maj 2011 rok. Kwiaty zaczęły rozkwitać, ptaki wracały do naszej pięknej Polski, a w powietrzu można było poczuć zapach wiosny. Mieszkaliśmy razem, a w rocznicę naszego spotkania, oświadczyłeś się mi. Przeczesałam moje włosy koniuszkami palców. Usiadłam na kanapie, a do ręki wzięłam twoje ulubione czasopismo. Zaczęłam z nudów je czytać. Sport, sport i co jeszcze... sport! W końcu byłeś piłkarzem. Nagle zadzwonił mój telefon. Odebrałam i usłyszałam coś, co zabiło mnie od środka. Kobieta o sopranowym głosie, powiedziała mi, że miałeś wypadek i jesteś w śpiączce, a twój stan jest ciężki. Od razu wsiadłam do samochodu. Gdy tylko byłam w szpitalu i dowiedziałam się, w której sali leżysz, udałam się do ciebie. Usiadłam obok i ujęłam twoją posiniaczoną dłoń. Byłeś cały w różnych ranach. Płytkich, głębokich. W siniakach, zazwyczaj ciemnopurpurowych. Zaczęłam płakać. Lekarze nie dawali ci żadnych szans. Siedziałam przy tobie całą noc, z nadzieją, że zdarzy się cud. Cud, w który tak bardzo wierzyłam...

Rok 2014. Już nie tak piękny jak te inne. No cóż... Żyjesz, ale dalej jesteś w śpiączce i chyba będziesz już do końca. A ja? Tracę życie wraz z tobą. Każdego dnia, jestem przy tobie. Rodzina i przyjaciele, już dawno zwątpili. Jednak ja cię nie zostawię. Będę przy tobie zawsze... Do końca naszych smutnych i samotnych dni...

_________________________________________________________________________________
_________________________________________________________________________________
Hej! Dzisiaj trochę w innym stylu. Coś w formie listu. Mam nadzieję, że Wam się spodobał, bo ostatnio mało aktywne jesteście :( Więc mały szantażyk... 2 komentarze i opowiadanie pojawi się już w weekend, a nie za około tydzień. Wiem, że potraficie i dacie radę! To co? Do napisania mam nadzieję, że w sobotę, albo niedzielę. Pa Misiaczki! Całuski :**   

Image o Wojtku Szczęsnym

- Wojtek?
- Tak?
- Boję się. - odpowiedziałam, kiedy byliśmy przed domem jego matki, która notabene mnie nienawidziła. Zawsze tylko jest gadka o zajebistej żonie, brata Wojtka. Jak widzę tę kobietę, to mi się źle robi. Ona poda tysiąc powodów, które mnie poniżają. A to nie umiem gotować, prać, nie znam się na swojej pracy! A te pięć lat cholernych studiów, to mi się w ogóle nie przydały! No tak, jestem architektem i studia architektoniczne mi się nie przydały. Powinnam zostać prawnikiem, lekarzem, politykiem!
- Nie masz czego. - powiedział i uśmiechnął się, ale to nie był ten uśmiech... Wojtek uśmiecha się zależnie od sytuacji. Gdy jest smutny, przygnębiony, zły uśmiecha się sztucznie, a gdy jest wesoły, uśmiecha się jak... jak on. Zadzwoniliśmy i czekaliśmy, aż moja przyszła teściowa z łaski swojej otworzy. Czekaliśmy już chyba pięć minut. Wojtek zaczął już nerwowo ruszać palcami.
- O! Wojtuś! - krzyknęła matka mojego narzeczonego, kiedy przeklęte wrota się roztwarły. I znowu, to samo... Ten udawany uśmiech Wojtka.
- Cześć mamo. - powiedział i przytulił matkę.
- Dzień dobry. - powiedziałam i uśmiechnęłam się, równie sztucznie jak Wojtek, ale mi to tak dobrze nie wychodziło.
- O to znowu ty. - powiedziała i zrobiła kwaśną minę. - No dobrze wejdźcie. - dodała po chwili. Niechętnie weszłam do środka. Brat Wojtka - Michał, jego żona - Zosia i córeczka Marta, siedzieli już przy stole. Usiadłam przed wzorowo nakrytym talerzem. Właściwie jedyną osobą, z którą mogłam porozmawiać, była mała Marta. Wojtek, gdy tylko przekraczał próg domu swojej matki, oddawał się jej toksycznej polityce. I znowu, to samo. Pierwsze danie, drugie, podwieczorek na tarasie. Właśnie upijałam drugi łyk, gorzkiej kawy, kiedy moja przyszła teściowa, wyszła do salonu pod pretekstem telefonu. Ja tak i owego nie usłyszałam, ale może mam jakieś problemy ze słuchem?
Po kilku minutach przyszła z białą kopertą. Wręczyła Wojtkowi pakunek. Ten niezdecydowanie otworzył kopertę i wyją jej zawartość. To co wtedy zobaczyłam, przerosło wszystko. Wojtek wyjął zdjęcia, na których byłam wraz z moim... kuzynem. Szliśmy za rękę i śmialiśmy się. Zawsze miałam z nim dobre kontakty, a Wojtek dobrze o tym wiedział.
- Mamo, co to ma być?! - zapytał swoją rodzicielkę.
- Ta dziewucha puszcza się na lewo i prawo, a ty się pytasz co, to jest?! - krzyknęła.
- To mój kuzyn... - powiedziałam i chciałam uciec z tego przeklętego domu. Ledwo wyszłam z tarasu i zrobiło mi się słabo. Bezwładnie upadłam na podłogę. Nie pamiętam nic, oprócz czarnej nicości i przeraźliwych krzyków Wojtka.

Obudziłam się w szpitalu. Koło mnie siedział Wojtek, który gdy tylko zobaczył, że się obudziłam uśmiechnął się i pocałował mnie w czoło.
- Teraz będzie wszystko dobrze. Zerwałem wszystkie kontakty z mamą. Teraz liczycie się tylko wy. - powiedział i uśmiechnął się tak cudownie jak nigdy.
- Wy? - zapytałam.
- Kochanie, będziemy mieli dzidziusia. - popatrzyłam na niego nieobecnym wzrokiem, a on mnie tylko przytulił...
__________________________________________________________________________________
__________________________________________________________________________________
Hej! 
Dzisiaj trochę krócej, bo nie mam ostatnio weny. Czemu taki temat? Bo dzisiaj idę do mojej toksycznej babci... Niby tak zwykła babunia, która lepi pierogi i piecze pierniczki, ale tak naprawdę, to terrorystka... Nie wiem po co, to piszę... Jak podobało się opowiadanie?

Informacje!

Hej misiaczki!
Moje ferie już się skończyły, więc zrobiłam krok w przód i założyłam Ask`a! Możecie mnie pytać o wszystko! Chce żebyście mnie lepiej poznały, więc nie wstydzicie się mi zadać pytania :)
Czekam na nie z niecierpliwością!
Pozdrawiam Was gorąco!
~ Cathy

Image o Łukaszu Piszczku

Biegłam po zatłoczonych ulicach Dortmundu. Jak zwykle byłam spóźniona do pracy, a po drodze jeszcze jakiś debil, pytał się mnie o drogę. Nienawidzę takich ludzi. Nie stać ich na mapy, nawigacje?! Weszłam do mojego biura i przywitałam się z tymi wszystkimi ważniakami. Na szczęście szef nie zauważył, że się spóźniłam. Usiadłam przy biurku. Właściwie nie miałam żadnych zleceń, więc czekałam na zlecenia od mojego szefa. Tak w ogóle, to jestem projektantką wnętrz. Robota jak każda inna. Nudziło mi się strasznie, no bo co ciekawego jest w siedzeniu przed biurkiem i myśleniu kiedy przyjdzie mój szef?! Nareszcie przyszedł!
- Witaj Ann. Mam do ciebie nowe zlecenie. - powiedział i wręczył mi czerwoną teczkę.
- Dzień dobry. Komu urządzam dom? - zapytałam prosto z mostu.
- Jak do niego pójdziesz, to wszystkiego się dowiesz. - powiedział i uśmiechnął się przyjaźnie.
- Dobrze, a kiedy mam zawitać u klienta? - zapytałam.
- Za godzinę.
- To ja lecę szefie! Do widzenia! - pożegnałam się z moim przełożonym i już mnie nie było w biurze. Tym razem wzięłam taksówkę, bo dom tej osoby był dość daleko. Na obrzeżach Dortmundu. Dokładnie po godzinnej jeździe byłam przed domem nowego pracodawcy. Wzięłam głęboki oddech, poprawiłam włosy i uśmiechnęłam się. Trzeba stwarzać pozory... Zapukałam do drzwi. Po pewnym czasie otworzył je przystojny, blondyn. Kogoś mi przypominał.
- Dzień dobry! Nazywam się Ann Eber i jestem projektantką wnętrz. - wyrecytowałam.
- Łukasz Piszczek. - podał mi rękę. - Kogoś mi pani przypomina... - stwierdził i zaczął mi się przyglądać. - To nie pani nazwała mnie dzisiaj, cytuję "Bezmyślnym debilem, który marnuje czas osobą wykształconym wiedzącym jak posługiwać się rzeczami takimi jak: GPS i mapa." - powiedział i uśmiechnął się.
- Przepraszam. Śpieszyłam się do pracy. - spaliłam buraka. Cholera! Wyzwałam od debili człowieka, któremu mam zagospodarować mieszkanie.
- Nic się nie stało. - powiedział i zaprosił mnie do środka. Rozejrzałam się po wnętrzu. Były tam podstawowe meble, ale nie przemawiały do mnie. Brakowało dodatków, a wszystkie ściany były śnieżnobiałe. W mojej głowie zrodził się pomysł. O wszystkim opowiedziałam panu Łukaszowi. Właśnie rozmawialiśmy jak wyglądałaby kuchnia, po remoncie, kiedy do mieszkania wparowało kilkunastu mężczyzn. No ta zaczepiście! Czy zawsze ja muszę dostawać takich klientów?
- Hej Łukasza! - powiedzieli chórem.
- Oj widzimy, że nie w porę. - powiedział wysoki brunet, którego skądś kojarzyłam. Myśl Ann, myśl... Aaaaa, to ten Lewandowski z Borussii!
- Może ja już pójdę panie Łukaszu? - zapytałam, a chyba bardziej stwierdziła, a oni wszyscy jakoś dziwnie się na mnie patrzyli. No tak! Przecież przed chwilą myśleli, że my ten teges, a ja do niego zwracam się per pan.
- Jeśli pani chce. Może dokończymy jutro? - zapytał.
- Dobrze, to do jutra. - zwróciłam się do pana Piszczka. - Do widzenia. - pożegnałam się z mężczyznami. Łukasz odprowadził mnie do drzwi. Szybko zamówiłam taksówkę i już mnie tam nie było. Muszę koniecznie podziękować szefowi, a jako dowód mojej wdzięczności, będę trzymała moje ręce na jego szyi. Na pewno w jakimś kraju jest, to uznawane w pozytywnym kontekście...

Minął już miesiąc. Dom Łukasza jest już skończony, a tak poza tym jesteśmy na "ty". Tak mam tą przyjemność, że mogę zwracać się do najlepszego obrońcy Bundesligi po imieniu. No i jak już widzicie, odkryłam kim jest Łukasz i ci mężczyźni. To piłkarzem dortmundzkiego klubu! Tak czuję taką dumę jak Kolumb, kiedy odkrył Amerykę!
- No co za patafiany! Krzywo powiesili, te zdjęcie! - powiedziałam, kiedy zobaczyłam, że zdjęcie jest bardziej pochylone w prawo. Chciałam, to poprawić, więc weszłam na krzesło. No, a ja jak, to ja musiałam zrobić coś źle. Wywaliłam się z tym zdjęciem w ręku, które niestety spadło na podłogę. Chciałam pozbierać szkło. Znowu zły pomysł, bo się skaleczyłam. Zaczęła mi strasznie lecieć krew z tej przeklętej ręki. Poszłam po apteczkę do kuchni. Wiedziałam gdzie jest, bo sama kazał postawić ją tam i jeszcze jedną w łazience. Strzeżonego Pan Bóg strzeże. Próbowałam nalać na ranę wody utlenionej, ale strasznie trzęsła mi się ręka, a poza tym skaleczyłam prawą, a lewą trudno mi było się posługiwać.
- Cholera jasna! - zdenerwowałam się. - No zajebiście! Wykrwawię się w domu piłkarza Borussii Dortmund. - gdy, to powiedziałam do domu wszedł Łukasz. Nadeszło wybawienie! Oczywiście pierwsze, co zrobił to poszedł do kuchni.
- Co się stało? - zapytał i już był przy mnie.
- Zdjęcie krzywo wisiało i chciałam je poprawić, a że jestem łamaga, to się przewróciłam. Ramka od zdjęcia się potłukła, a ja chciałam posprzątać szkło i się skaleczyłam. - powiedziałam i popatrzyłam na Łukasza, który już skończył opatrywać moją ranę. - Dzięki. - uśmiechnęłam się.
- Proszę. Może zjesz ze mną obiad? - zapytał.
- Jasne. Sama go zrobię. W końcu jesteś moim wybawicielem. Muszę się jakoś odwdzięczyć. - stwierdziłam.
- Zwariowałaś! Z tą opatrzoną ręką, będziesz mi obiad gotowała? Zaraz coś zrobię. - powiedział, a ja posłusznie go posłuchałam. Może to i lepiej, że on będzie gotować. Nie wiem czy wyszlibyśmy cało, po zjedzeniu ugotowanego przeze mnie obiadu, a kuchnia nowa była. Smutno by było, gdyby poszła z dymem... Czekałam i czekałam, aż wreszcie przyszedł Piszczek z dwoma talerzami rosołu. Strasznie się ucieszyłam, bo uwielbiam rosół. Zjedliśmy, a Łukasz dał naczynia do zmywarki. Chciałam już się zmyć, bo stwierdziłam, że dość dużo krwi mu napsułam, ale on zaproponował mi oglądanie filmów. Nie potrafię odmawiać, więc się zgodziłam. Usiedliśmy, a Łukasz włączył film. Jak się okazało, wybrał Hobbita. No, to super! Widziałam ten film dwa razy, a on dodatkowo trwa ponad dwie godziny. Czyli sobie u niego posiedzę. Zaczęliśmy rozmawiać, a Łukasz zaproponował lampkę wina. Zgodziłam się! Muszę nauczyć się odmawiać! Wypiliśmy lampkę wina i jeszcze jedną, no i jeszcze, dobra skończyło się na tym, że obaliliśmy jedną butelkę. Byłam lekko podchmielona... No może nie lekko, a trochę bardziej. Alkohol dawał się we znaki, bo Łukasz trzy razy wyznał mi dozgonną miłość, a ja... oświadczyłam się mu. Tak wiem jak, to brzmi, ale na szczęście nie przyjął ich, bo stwierdził, że bez pierścionka się nie liczy. No i co mam jeszcze poopowiadać. Chyba wszyscy wiemy, jak nasze pijaństwo się skończyło. Zostałam na śniadaniu.

Dwa lata później
- Ja Łukasz biorę sobie Ciebie Ann za żonę i ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz, że Cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż Panie Boże Wszechmogący w Trójcy Jedyny i Wszyscy Święci. - powiedział Łukasz, a po moim policzku spłynęła jedna łza szczęścia.
Od dzisiaj jestem panią Piszczek. Jakby ktoś mi kiedyś powiedział, że butelka wina zmieni moje życie, to bym go wyśmiała... Od dzisiaj zacznę się hamować z alkoholem, no chyba, że z Łukaszem.
_________________________________________________________________________________
_________________________________________________________________________________
Hej! Dzisiaj image o Piszczku. Tak średnio mi wyszedł, ale oddaje to do oceny Wam. Czemu o Piszczku? Może dlatego, że mi się ostatnio śnił... Tak śnił mi się Piszczek - papież xD
Dobra, a teraz chamska reklama, ale robię, to dla mojej przyjaciółki, która też pisze opowiadania, ale nie umie się wybić, a pisze na prawdę ciekawie.
Wbijajcie tu i tu i tu. Mam nadzieję, że się nie obrazicie :)
W razie czego służę pomocą ;)