Image konkursowy o Neymarze

Image, który wygrała ~OlciakPolciak~ ze specjalną dedykacją dla Niej :*

Przeczytajcie opis na samym dole ;)

- Nie zgadniecie co dla nas załatwiłam! - krzyknęłam i zaczęłam biec w stronę moich koleżanek, które czekały na mnie na ławce w parku. Ludzie dziwnie się na mnie patrzyli, ale olałam to, byłam zbyt szczęśliwa, żeby tym się przejmować.
- Bilety na koncert One Direction? - zapytała Karolina i zaśmiała się melodyjnie. - Hania by się cieszyła. Co nie Kochanie? - kontynuowała wkurzanie Hanki Karo.
- Będzie mi to do końca życia wypominała? - burknęła i strzeliła focha. No tak, nasza Hania była kiedyś wielką fanką chłopaków z 1D, ale teraz zaczęła się interesować się piłką nożną i śmieję się, że słuchała kiedyś chłopaków w rurkach.
- Ej przestańcie! Ja tu z poważną sprawą, a wy gadacie o piątce milionerów! - zwróciłam im uwagę, a one pokręciły teatralnie oczami. No cóż pora im powiedzieć jaką mają świetną przyjaciółkę! - Patrzcie co mam. - machałam im przed oczami biletami do Rio na mecz inauguracji MŚ-u w Brazylii.
- Pierdolisz. To nie podróby, co nie? - zapytała Karolina i zrobiła oczy jak pięć złotych.
- Nie! Jedziemy do Brazylii! - krzyknęłam, a dziewczyny rzuciły mi się na szyję. - Ej, ja chcę tam dojechać w jednym kawałku!

- Jedziemy do Brazylii, do Brazylii. Zobaczyć Neymara i Oscara! Zobaczymy ich! Nanananana! - śpiewała sobie pod nosem Hania i robiła dziwne ruchy rękami, jakby chciała tańczyć. Boże, nigdy więcej latania samolotem z nimi. Dobrze, że przynajmniej śpiewała po polsku, bo inaczej inni mogliby pomyśleć, że ona uciekła z kolumbijskiego psychiatryka.
- Haniuś?
- Tak Oluś?
- Zamknij się z łaski swojej. - powiedziałam i wróciłam do słuchania muzyki. Tydzień w Brazylii z najbardziej szalonymi dziewczynami jakie znam. Zapowiadają się ciekawe wakacje.

Duży hotel przy plaży, pokój z widokiem na wodę i klimatyzacja. Czego chcieć więcej od życia? Rozpakowałam moją walizkę i opadłam z wykończenia na łóżko. Rozprostowałam nogi i ręce. Spojrzałam na zegarek. Za dwie godziny mecz. Stadion jest niedaleko, więc powinnyśmy zdążyć. Po kolei poszłyśmy pod prysznic i ubrałyśmy koszulki Reprezentacji Brazylii. Na policzkach namalowałyśmy zielono-żółte serduszka i byłyśmy gotowe. Zamówiłyśmy taksówkę i po kilkunastu minutach byłyśmy przed stadionem.
- Wow. - tylko tyle zdołałam powiedzieć przez zaciśnięte gardło.
- No. - powiedziały w tym samym momencie dziewczyny i uśmiechnęły się perliście. Po długim czasie znalazłyśmy się na trybunach odliczając sekundy dzielące nas do rozpoczęcia meczu. Miałyśmy całkiem niezłe miejsca, więc mogłyśmy widzieć wszystko, co działo się na murawie. Atmosfera była nieziemska. Brazylijczycy to wspaniali ludzie. Tacy uśmiechnięci, szczęśliwi i mili. W Polsce znaleźć takiego człowieka graniczy z cudem. Wszyscy powstali do hymnu. Ała moje uszy.
I wreszcie pierwszy gwizdek. Dziewięćdziesiąt kilka minut emocji. Razem z dziewczynami i kibicami śpiewałyśmy piosenki, których nigdy nie śpiewałyśmy. Cholewcia, przecież ja nie umiem kompletnie nic po portugalsku.

3:1 dla gospodarzy. Uśmiech nie opuszczał naszych buziek. Do czasu. Gdy szłyśmy w stronę wyjścia dostałam od kogoś drzwiami w nos. Upadłam na podłogę plackiem i przymknęłam z bólu paczadła. O Boże! Jaki wstyd. Otworzyłam lekko oczy i zobaczyłam dziewczyny, które stały z otwartymi ustami i oczami. Pomogłyby, ale nie! My sobie popatrzymy na tego chłopaka co cię drzwiami pierdyknął, a ty umieraj Olu w samotności.
- Nic ci nie jest? - zapytał ten chłopak, którego w ogóle nie widziałam.
- Nie no co ty! Darmowa korekcja nosa zawsze spoko. - powiedziałam i zaśmiałam się cicho, a on zrobił to samo. Podał mi rękę i wstałam na nogach. Przetarłam oczy chusteczką, bo jak wcześniej wspomniałam załzawiły mi się trochę bardzo i spojrzałam na tajemniczego chłopaka. - Ja pieprze! Wiedziałam, że jak ktoś mi rozkwasi nos to będziesz właśnie ty! - powiedziałam i zaczęłam się śmiać jak głupia. Powiedzcie mi, kto ma tak duże szczęście jak ja, że dostaje drzwiami w łeb od samego mości pana Neymara? No kto?
- Czyli mnie poznałaś?
- Nie zgadywałam. - powiedziałam z ironią w głosie. - Ej, a wam co? - machałam dziewczyną rękami przed oczami, ale nic. Zero reakcji.
- Dobrze, że na ciebie tak nie działam. - powiedział ze śmiechem. No tak, zawsze byłam uodporniona na takie sytuacje. Pamiętam, że jak pierwszy raz byłyśmy na porządnym meczu, to Hanka zasłabła widząc Piszcza. Ta, mam w tym doświadczenie.
- Karolino i Hanno ruszcie wasze chude tyłki. - powiedziałam po polsku, a Neymar popatrzył na mnie jak na idiotkę. No tak, przecież całą rozmowę prowadziliśmy po angielsku.
- N-E-Y-M-A-R! - krzyknęły dziewczyny i zaczęły skakać. Kurczaki nie wiedziałam, że potrafią aż tak wysoko. Neymar uśmiechnął się do nich, a ja pociągnęłam je w stronę wyjścia.
- Poczekaj! - krzyknęła gwiazda Brazylii i złapał mnie z ramię.
- Tak?
- To mój numer. Wiesz tak na wszelki wypadek, jakbym musiał jeszcze raz skorygować ci nosek.

/5 lat później/
"Życie składa się z przypadków. Samo nasze istnienie, to szczęście. A to, że ktoś zmiażdży ci noś drzwiami, to też przypadek. A to, że potem znajdziesz jego numer w starych przetartych dżinsach, jeszcze większy.
Życie to pasmo przypadkowych rzeczy, które zmieniają nasze życie, ucząc nas przy tym pokorności i cierpliwości.
Zbieżność różnych zdarzeń kreuje nasze życie! Wystarczy być tylko w odpowiednim miejscu, o odpowiedniej porze i nasz świat stanie na głowie."
Tymi słowami zakończyłam moją książkę. Spojrzałam jeszcze raz na jej okładkę i odłożyłam ją na odpowiednie miejsce.
- Cześć Kocie! Mam ogórki i czekoladę, tak jak sobie życzyłaś. Jak się czujesz? Mały kopie? - zasypał mnie pytaniami mój kochany mąż, a ja rzuciłam mu się na szyję.
- Neymarku Karolina zaprosiła nas na jej ślub z Oscar`em, a Hania na chrzest Julci.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hejo! :) Mam nadzieję, że image się spodobał ;) Trochę wyszłam z wprawy, ale to się naprawi. Jeżeli kogoś uraziłam wzmianką o chłopkach z 1D, to przepraszam. Sama ich słucham, więc co złe to nie ja, pamiętajcie ;D
Teraz druga sprawa, a mianowicie chciałabym się Was zapytać, czy chciałybyście, żebym na blogu umieściła zdjęcia, ewentualnie jakieś filmiki z meczu Borussii we Wrocławiu? Dla mnie to nie robi problemu, więc jeśli chciałybyście poczytać o moich wrażeniach, zobaczyć moje zdjęcia w super jakości (haha, taki żarcik) to piszcie w komentarzach.
Do następnego. Bye! :*                    

 P.S. Dziękuję za to:

 I to:

 

(Mam nadzieję, że te opowiadanie z Neymarem też będzie tak chętnie czytane :P)