Image o Wojtku Szczęsnym

- Wojtek?
- Tak?
- Boję się. - odpowiedziałam, kiedy byliśmy przed domem jego matki, która notabene mnie nienawidziła. Zawsze tylko jest gadka o zajebistej żonie, brata Wojtka. Jak widzę tę kobietę, to mi się źle robi. Ona poda tysiąc powodów, które mnie poniżają. A to nie umiem gotować, prać, nie znam się na swojej pracy! A te pięć lat cholernych studiów, to mi się w ogóle nie przydały! No tak, jestem architektem i studia architektoniczne mi się nie przydały. Powinnam zostać prawnikiem, lekarzem, politykiem!
- Nie masz czego. - powiedział i uśmiechnął się, ale to nie był ten uśmiech... Wojtek uśmiecha się zależnie od sytuacji. Gdy jest smutny, przygnębiony, zły uśmiecha się sztucznie, a gdy jest wesoły, uśmiecha się jak... jak on. Zadzwoniliśmy i czekaliśmy, aż moja przyszła teściowa z łaski swojej otworzy. Czekaliśmy już chyba pięć minut. Wojtek zaczął już nerwowo ruszać palcami.
- O! Wojtuś! - krzyknęła matka mojego narzeczonego, kiedy przeklęte wrota się roztwarły. I znowu, to samo... Ten udawany uśmiech Wojtka.
- Cześć mamo. - powiedział i przytulił matkę.
- Dzień dobry. - powiedziałam i uśmiechnęłam się, równie sztucznie jak Wojtek, ale mi to tak dobrze nie wychodziło.
- O to znowu ty. - powiedziała i zrobiła kwaśną minę. - No dobrze wejdźcie. - dodała po chwili. Niechętnie weszłam do środka. Brat Wojtka - Michał, jego żona - Zosia i córeczka Marta, siedzieli już przy stole. Usiadłam przed wzorowo nakrytym talerzem. Właściwie jedyną osobą, z którą mogłam porozmawiać, była mała Marta. Wojtek, gdy tylko przekraczał próg domu swojej matki, oddawał się jej toksycznej polityce. I znowu, to samo. Pierwsze danie, drugie, podwieczorek na tarasie. Właśnie upijałam drugi łyk, gorzkiej kawy, kiedy moja przyszła teściowa, wyszła do salonu pod pretekstem telefonu. Ja tak i owego nie usłyszałam, ale może mam jakieś problemy ze słuchem?
Po kilku minutach przyszła z białą kopertą. Wręczyła Wojtkowi pakunek. Ten niezdecydowanie otworzył kopertę i wyją jej zawartość. To co wtedy zobaczyłam, przerosło wszystko. Wojtek wyjął zdjęcia, na których byłam wraz z moim... kuzynem. Szliśmy za rękę i śmialiśmy się. Zawsze miałam z nim dobre kontakty, a Wojtek dobrze o tym wiedział.
- Mamo, co to ma być?! - zapytał swoją rodzicielkę.
- Ta dziewucha puszcza się na lewo i prawo, a ty się pytasz co, to jest?! - krzyknęła.
- To mój kuzyn... - powiedziałam i chciałam uciec z tego przeklętego domu. Ledwo wyszłam z tarasu i zrobiło mi się słabo. Bezwładnie upadłam na podłogę. Nie pamiętam nic, oprócz czarnej nicości i przeraźliwych krzyków Wojtka.

Obudziłam się w szpitalu. Koło mnie siedział Wojtek, który gdy tylko zobaczył, że się obudziłam uśmiechnął się i pocałował mnie w czoło.
- Teraz będzie wszystko dobrze. Zerwałem wszystkie kontakty z mamą. Teraz liczycie się tylko wy. - powiedział i uśmiechnął się tak cudownie jak nigdy.
- Wy? - zapytałam.
- Kochanie, będziemy mieli dzidziusia. - popatrzyłam na niego nieobecnym wzrokiem, a on mnie tylko przytulił...
__________________________________________________________________________________
__________________________________________________________________________________
Hej! 
Dzisiaj trochę krócej, bo nie mam ostatnio weny. Czemu taki temat? Bo dzisiaj idę do mojej toksycznej babci... Niby tak zwykła babunia, która lepi pierogi i piecze pierniczki, ale tak naprawdę, to terrorystka... Nie wiem po co, to piszę... Jak podobało się opowiadanie?