Chciałabym Wam napisać o jednej ważnej sprawie. Niestety, ale nie mam czasu na to, żeby zrealizować Wasze wszystkie zamówienia. Z propozycji jednej osoby wybiorę dwóch sportowców i o nich napiszę, albo wy możecie mi napisać pod tym postem, o kim z Waszych wybrańców najbardziej chciałybyście poczytać. Zakładając tego bloga nie sądziłam, że będę miała tyle zamówień, także wiecie... Poza tym zastanawiam się nad zawieszeniem tego bloga z powodu braku czasu, weny i motywujących komentarzy. Nawet nie wiecie jak mi smutno, że w ogóle się nie udzielacie. To tak jakby ktoś Wam powiedziała prosto w oczy, że to co robicie wszyscy mają praktycznie w czterech literach. Jeśli czytacie mojego bloga, to napiszcie choćby najmniejszy komentarz. Jakąś kropkę, przecinek, czy coś. To dla mnie dużo znaczy.
Jeśli chcecie dalsze opowiadania pod tym postem muszą być powiedzmy 4 komentarze.
Pozdrawiam
Cathy
środa, 27 sierpnia 2014
środa, 6 sierpnia 2014
Image Olivier Giround i Leo Messi
Z dedykacją dla Duśki :* Przepraszam, że tak długo musiałaś czekać.
Szłam równy krokiem w stronę szkoły. Jak zwykle pokonałam pięć schodków i otworzyłam drzwi. Podeszłam do mojej szafki i wyjęłam z niej książki na pierwszą lekcję.
- Hej brzydulo. - usłyszałam męski głos za mną. Obróciłam się i zobaczyłam Oliviera, pieprzonego skurczybyka, który od dobrych trzech lat zatruwa mi życie. Czemu to robi? Sama nie wiem.
- Spieprzaj Giround. - syknęłam, a jego oczy pociemniały.
- Coś powiedziała!? - krzyknął i spoliczkował mnie.
- Jesteś cholernym tchórzem, bo prawdziwy mężczyzna NIGDY nie zbiłby kobiety. - powiedziałam i wzięłam moją torbę.
- A jaki jest według panienki prawdziwy mężczyzna? Ten nieboszczyk Leo Messi nim był?! - krzyknął za mną, a ja pokazałam mu środkowy palec. Czemu on poruszył ten temat? Czemu mówił o Leosiu? Chciałam od tego uciec, zapomnieć o nim, o tym co się stało...
Jak zwykle po szkole poszłam do mojego przyjaciela. Minęłam Park Centralny, pocztę i kościół, a potem skręciłam w lewo. Przeszłam przez wielką bramę i zaczęłam szukać jego grobu. Trzeci rząd, czwarty od tyłu, grób z niebieskiego marmuru, a na nim trzy bukiety kwiatów i cztery znicze.
- Cześć Leo. Tęsknię za tobą. Nawet nie wiesz jak jesteś mi teraz potrzebny. On nie odpuszcza Leo. Obiecałeś mi, że zawsze będziesz przy mnie. Czemu mnie okłamałeś Messi? - mówiłam, a z moich oczu zaczęły płynąć gorzkie łzy. - Obiecałeś, że będziesz przy mnie zawsze. Czemu pozwalasz mu na niszczenie mojego życia? Udaję silną, ale jestem tylko zwykłym tchórzem, który przybiera różne twarze. Czemu Leo? Czemu?
Siedziałam przy stole i zajadałam się obiadem, który przygotowała mama.
- Cześć dziewczyny. - powiedział tata i pocałował mnie i mamę w policzek. - Spotkałem pana Giround po drodze. Jego syn miał wypadek, co dziwnego dokładnie w tym samym miejscu co Leo. Nie wiem co ciągnie do tego miejsca tych nastolatków. - powiedział tata, a ja pomyślałam tylko o jednym. Żeby skończył jak Leo, albo nie wrócił już do szkoły. Tak, tak wiem. "Nie rób drugiemu, co tobie nie miłe..." A on kierował się tą zasadą? Nie! Więc w czym problem?
Oliviera nie ma już w szkole miesiąc. Wreszcie czuję, że życie ma jakiś sens. Może Leo maczał w tym swoje palce. Kto wie, kto wie. Niestety. Wszystko co dobre, szybko się kończy. Dzisiaj ten gbur ma wrócić do szkoły. Oswajałam się z tą myślą cały weekend. Stałam przy mojej szafce i nagle podszedł do mnie Olivier.
- Hej. Co tam u ciebie? - zapytał i uśmiechnął się serdecznie. Yyy, a może to jest jakiś sobowtór tego zadufanego w sobie dupka? Z wrażenia spadła mi książka. Giround szybko ją podniósł i podał mi. - Zawsze lubiłaś Szekspira. Widzę, że nic się nie zmieniło. - odpowiedział i odszedł. Skąd on to do cholery wie? Czemu on jest taki, taki inny? Może to, że otarł się o śmierć go zmieniło? Pewnie chce się zmienić...
- Ej Lauren. - szepnął jakiś głos za mną. Był to Olivier, który siedział za mną na matematyce. Obróciłam się do niego przodem. - Mogłabyś mi pożyczyć notatki z matematyki na ten dzień? Muszę się trochę poduczyć. Wiesz nie było mnie miesiąc. - kontynuował, a ja zrobiłam wielkie oczy. On mnie o coś prosi? Pokiwałam twierdząco głową, a on uśmiechnął się przyjaźnie. Albo on coś knuje, albo na prawdę się zmienił.
Wracałam do domu, kiedy poczułam, że ktoś łapie mnie za ramię. Przystanęłam i obróciłam się w stronę natręta.
- Hej Lery. Muszę ci coś powiedzieć. - mówił Giround i westchnął głośno. - Pamiętasz małego chłopca i dziewczynkę, którzy bawili się w piaskownicy, a potem dołączył do nich złośliwy Francuzik i zepsuł ich wspólny zamek z piasku? Pamiętasz co powiedział ci wtedy ten chłopczyk? Powiedział, że zawsze będzie cię chronił i zawsze będzie przy tobie. - zaczęłam płakać. Wiedziałam o kim mówi. On mówił o Messi`m. - Lery, tylko on tak do ciebie mówił. Nie mów, że mnie nie poznajesz. - i wtedy mnie olśniło.
- Leoś. - szepnęłam i przytuliłam się do niego, a on głaskał mnie po plecach, tak jak kiedyś, przed tym co się stało. Ale jak to możliwe, że on... - Ale jak ty i Giround, jak wy? - plątałam się w tym co mówiłam.
- Olivier miał wypadek w tym samym miejscu co ja. Moja dusza, ona nie była zbawiona, nie pożegnałem się z tobą, nie powiedziałem ci wszystkiego co chciałem. - mówił, a w jego oczach również pojawiły się łzy. - Lery wierzysz mi?
- Tak. To ty Leo.
- Tęskniłaś?
- Byłeś miłością mojego życia. - powiedziałam nieśmiało, a on podniósł mój podbródek tak, że patrzyłam mu prosto w oczy.
- Mogłabyś być z kimś takim jak ja? Z tym samym Leo, tylko w ciele dupka, który niszczył ci życie.
- Tak, potrafię. - powiedziałam, a Leo zatopił nasze usta w słodkim pocałunku.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej! :) Dziś przychodzę do Was z owocem mojej pobudki o 7:00. Jestem tak zaaferowana tym meczem, że nie umiem spać xD To aż dziwne, bo jestem niemożliwym leniem O.o
Szłam równy krokiem w stronę szkoły. Jak zwykle pokonałam pięć schodków i otworzyłam drzwi. Podeszłam do mojej szafki i wyjęłam z niej książki na pierwszą lekcję.
- Hej brzydulo. - usłyszałam męski głos za mną. Obróciłam się i zobaczyłam Oliviera, pieprzonego skurczybyka, który od dobrych trzech lat zatruwa mi życie. Czemu to robi? Sama nie wiem.
- Spieprzaj Giround. - syknęłam, a jego oczy pociemniały.
- Coś powiedziała!? - krzyknął i spoliczkował mnie.
- Jesteś cholernym tchórzem, bo prawdziwy mężczyzna NIGDY nie zbiłby kobiety. - powiedziałam i wzięłam moją torbę.
- A jaki jest według panienki prawdziwy mężczyzna? Ten nieboszczyk Leo Messi nim był?! - krzyknął za mną, a ja pokazałam mu środkowy palec. Czemu on poruszył ten temat? Czemu mówił o Leosiu? Chciałam od tego uciec, zapomnieć o nim, o tym co się stało...
Jak zwykle po szkole poszłam do mojego przyjaciela. Minęłam Park Centralny, pocztę i kościół, a potem skręciłam w lewo. Przeszłam przez wielką bramę i zaczęłam szukać jego grobu. Trzeci rząd, czwarty od tyłu, grób z niebieskiego marmuru, a na nim trzy bukiety kwiatów i cztery znicze.
- Cześć Leo. Tęsknię za tobą. Nawet nie wiesz jak jesteś mi teraz potrzebny. On nie odpuszcza Leo. Obiecałeś mi, że zawsze będziesz przy mnie. Czemu mnie okłamałeś Messi? - mówiłam, a z moich oczu zaczęły płynąć gorzkie łzy. - Obiecałeś, że będziesz przy mnie zawsze. Czemu pozwalasz mu na niszczenie mojego życia? Udaję silną, ale jestem tylko zwykłym tchórzem, który przybiera różne twarze. Czemu Leo? Czemu?
Siedziałam przy stole i zajadałam się obiadem, który przygotowała mama.
- Cześć dziewczyny. - powiedział tata i pocałował mnie i mamę w policzek. - Spotkałem pana Giround po drodze. Jego syn miał wypadek, co dziwnego dokładnie w tym samym miejscu co Leo. Nie wiem co ciągnie do tego miejsca tych nastolatków. - powiedział tata, a ja pomyślałam tylko o jednym. Żeby skończył jak Leo, albo nie wrócił już do szkoły. Tak, tak wiem. "Nie rób drugiemu, co tobie nie miłe..." A on kierował się tą zasadą? Nie! Więc w czym problem?
Oliviera nie ma już w szkole miesiąc. Wreszcie czuję, że życie ma jakiś sens. Może Leo maczał w tym swoje palce. Kto wie, kto wie. Niestety. Wszystko co dobre, szybko się kończy. Dzisiaj ten gbur ma wrócić do szkoły. Oswajałam się z tą myślą cały weekend. Stałam przy mojej szafce i nagle podszedł do mnie Olivier.
- Hej. Co tam u ciebie? - zapytał i uśmiechnął się serdecznie. Yyy, a może to jest jakiś sobowtór tego zadufanego w sobie dupka? Z wrażenia spadła mi książka. Giround szybko ją podniósł i podał mi. - Zawsze lubiłaś Szekspira. Widzę, że nic się nie zmieniło. - odpowiedział i odszedł. Skąd on to do cholery wie? Czemu on jest taki, taki inny? Może to, że otarł się o śmierć go zmieniło? Pewnie chce się zmienić...
- Ej Lauren. - szepnął jakiś głos za mną. Był to Olivier, który siedział za mną na matematyce. Obróciłam się do niego przodem. - Mogłabyś mi pożyczyć notatki z matematyki na ten dzień? Muszę się trochę poduczyć. Wiesz nie było mnie miesiąc. - kontynuował, a ja zrobiłam wielkie oczy. On mnie o coś prosi? Pokiwałam twierdząco głową, a on uśmiechnął się przyjaźnie. Albo on coś knuje, albo na prawdę się zmienił.
Wracałam do domu, kiedy poczułam, że ktoś łapie mnie za ramię. Przystanęłam i obróciłam się w stronę natręta.
- Hej Lery. Muszę ci coś powiedzieć. - mówił Giround i westchnął głośno. - Pamiętasz małego chłopca i dziewczynkę, którzy bawili się w piaskownicy, a potem dołączył do nich złośliwy Francuzik i zepsuł ich wspólny zamek z piasku? Pamiętasz co powiedział ci wtedy ten chłopczyk? Powiedział, że zawsze będzie cię chronił i zawsze będzie przy tobie. - zaczęłam płakać. Wiedziałam o kim mówi. On mówił o Messi`m. - Lery, tylko on tak do ciebie mówił. Nie mów, że mnie nie poznajesz. - i wtedy mnie olśniło.
- Leoś. - szepnęłam i przytuliłam się do niego, a on głaskał mnie po plecach, tak jak kiedyś, przed tym co się stało. Ale jak to możliwe, że on... - Ale jak ty i Giround, jak wy? - plątałam się w tym co mówiłam.
- Olivier miał wypadek w tym samym miejscu co ja. Moja dusza, ona nie była zbawiona, nie pożegnałem się z tobą, nie powiedziałem ci wszystkiego co chciałem. - mówił, a w jego oczach również pojawiły się łzy. - Lery wierzysz mi?
- Tak. To ty Leo.
- Tęskniłaś?
- Byłeś miłością mojego życia. - powiedziałam nieśmiało, a on podniósł mój podbródek tak, że patrzyłam mu prosto w oczy.
- Mogłabyś być z kimś takim jak ja? Z tym samym Leo, tylko w ciele dupka, który niszczył ci życie.
- Tak, potrafię. - powiedziałam, a Leo zatopił nasze usta w słodkim pocałunku.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej! :) Dziś przychodzę do Was z owocem mojej pobudki o 7:00. Jestem tak zaaferowana tym meczem, że nie umiem spać xD To aż dziwne, bo jestem niemożliwym leniem O.o
niedziela, 3 sierpnia 2014
Image konkursowy o Neymarze
Image, który wygrała ~OlciakPolciak~ ze specjalną dedykacją dla Niej :*
Przeczytajcie opis na samym dole ;)
- Nie zgadniecie co dla nas załatwiłam! - krzyknęłam i zaczęłam biec w stronę moich koleżanek, które czekały na mnie na ławce w parku. Ludzie dziwnie się na mnie patrzyli, ale olałam to, byłam zbyt szczęśliwa, żeby tym się przejmować.
- Bilety na koncert One Direction? - zapytała Karolina i zaśmiała się melodyjnie. - Hania by się cieszyła. Co nie Kochanie? - kontynuowała wkurzanie Hanki Karo.
- Będzie mi to do końca życia wypominała? - burknęła i strzeliła focha. No tak, nasza Hania była kiedyś wielką fanką chłopaków z 1D, ale teraz zaczęła się interesować się piłką nożną i śmieję się, że słuchała kiedyś chłopaków w rurkach.
- Ej przestańcie! Ja tu z poważną sprawą, a wy gadacie o piątce milionerów! - zwróciłam im uwagę, a one pokręciły teatralnie oczami. No cóż pora im powiedzieć jaką mają świetną przyjaciółkę! - Patrzcie co mam. - machałam im przed oczami biletami do Rio na mecz inauguracji MŚ-u w Brazylii.
- Pierdolisz. To nie podróby, co nie? - zapytała Karolina i zrobiła oczy jak pięć złotych.
- Nie! Jedziemy do Brazylii! - krzyknęłam, a dziewczyny rzuciły mi się na szyję. - Ej, ja chcę tam dojechać w jednym kawałku!
- Jedziemy do Brazylii, do Brazylii. Zobaczyć Neymara i Oscara! Zobaczymy ich! Nanananana! - śpiewała sobie pod nosem Hania i robiła dziwne ruchy rękami, jakby chciała tańczyć. Boże, nigdy więcej latania samolotem z nimi. Dobrze, że przynajmniej śpiewała po polsku, bo inaczej inni mogliby pomyśleć, że ona uciekła z kolumbijskiego psychiatryka.
- Haniuś?
- Tak Oluś?
- Zamknij się z łaski swojej. - powiedziałam i wróciłam do słuchania muzyki. Tydzień w Brazylii z najbardziej szalonymi dziewczynami jakie znam. Zapowiadają się ciekawe wakacje.
Duży hotel przy plaży, pokój z widokiem na wodę i klimatyzacja. Czego chcieć więcej od życia? Rozpakowałam moją walizkę i opadłam z wykończenia na łóżko. Rozprostowałam nogi i ręce. Spojrzałam na zegarek. Za dwie godziny mecz. Stadion jest niedaleko, więc powinnyśmy zdążyć. Po kolei poszłyśmy pod prysznic i ubrałyśmy koszulki Reprezentacji Brazylii. Na policzkach namalowałyśmy zielono-żółte serduszka i byłyśmy gotowe. Zamówiłyśmy taksówkę i po kilkunastu minutach byłyśmy przed stadionem.
- Wow. - tylko tyle zdołałam powiedzieć przez zaciśnięte gardło.
- No. - powiedziały w tym samym momencie dziewczyny i uśmiechnęły się perliście. Po długim czasie znalazłyśmy się na trybunach odliczając sekundy dzielące nas do rozpoczęcia meczu. Miałyśmy całkiem niezłe miejsca, więc mogłyśmy widzieć wszystko, co działo się na murawie. Atmosfera była nieziemska. Brazylijczycy to wspaniali ludzie. Tacy uśmiechnięci, szczęśliwi i mili. W Polsce znaleźć takiego człowieka graniczy z cudem. Wszyscy powstali do hymnu. Ała moje uszy.
I wreszcie pierwszy gwizdek. Dziewięćdziesiąt kilka minut emocji. Razem z dziewczynami i kibicami śpiewałyśmy piosenki, których nigdy nie śpiewałyśmy. Cholewcia, przecież ja nie umiem kompletnie nic po portugalsku.
3:1 dla gospodarzy. Uśmiech nie opuszczał naszych buziek. Do czasu. Gdy szłyśmy w stronę wyjścia dostałam od kogoś drzwiami w nos. Upadłam na podłogę plackiem i przymknęłam z bólu paczadła. O Boże! Jaki wstyd. Otworzyłam lekko oczy i zobaczyłam dziewczyny, które stały z otwartymi ustami i oczami. Pomogłyby, ale nie! My sobie popatrzymy na tego chłopaka co cię drzwiami pierdyknął, a ty umieraj Olu w samotności.
- Nic ci nie jest? - zapytał ten chłopak, którego w ogóle nie widziałam.
- Nie no co ty! Darmowa korekcja nosa zawsze spoko. - powiedziałam i zaśmiałam się cicho, a on zrobił to samo. Podał mi rękę i wstałam na nogach. Przetarłam oczy chusteczką, bo jak wcześniej wspomniałam załzawiły mi się trochę bardzo i spojrzałam na tajemniczego chłopaka. - Ja pieprze! Wiedziałam, że jak ktoś mi rozkwasi nos to będziesz właśnie ty! - powiedziałam i zaczęłam się śmiać jak głupia. Powiedzcie mi, kto ma tak duże szczęście jak ja, że dostaje drzwiami w łeb od samego mości pana Neymara? No kto?
- Czyli mnie poznałaś?
- Nie zgadywałam. - powiedziałam z ironią w głosie. - Ej, a wam co? - machałam dziewczyną rękami przed oczami, ale nic. Zero reakcji.
- Dobrze, że na ciebie tak nie działam. - powiedział ze śmiechem. No tak, zawsze byłam uodporniona na takie sytuacje. Pamiętam, że jak pierwszy raz byłyśmy na porządnym meczu, to Hanka zasłabła widząc Piszcza. Ta, mam w tym doświadczenie.
- Karolino i Hanno ruszcie wasze chude tyłki. - powiedziałam po polsku, a Neymar popatrzył na mnie jak na idiotkę. No tak, przecież całą rozmowę prowadziliśmy po angielsku.
- N-E-Y-M-A-R! - krzyknęły dziewczyny i zaczęły skakać. Kurczaki nie wiedziałam, że potrafią aż tak wysoko. Neymar uśmiechnął się do nich, a ja pociągnęłam je w stronę wyjścia.
- Poczekaj! - krzyknęła gwiazda Brazylii i złapał mnie z ramię.
- Tak?
- To mój numer. Wiesz tak na wszelki wypadek, jakbym musiał jeszcze raz skorygować ci nosek.
/5 lat później/
"Życie składa się z przypadków. Samo nasze istnienie, to szczęście. A to, że ktoś zmiażdży ci noś drzwiami, to też przypadek. A to, że potem znajdziesz jego numer w starych przetartych dżinsach, jeszcze większy.
Życie to pasmo przypadkowych rzeczy, które zmieniają nasze życie, ucząc nas przy tym pokorności i cierpliwości.
Zbieżność różnych zdarzeń kreuje nasze życie! Wystarczy być tylko w odpowiednim miejscu, o odpowiedniej porze i nasz świat stanie na głowie."
Tymi słowami zakończyłam moją książkę. Spojrzałam jeszcze raz na jej okładkę i odłożyłam ją na odpowiednie miejsce.
- Cześć Kocie! Mam ogórki i czekoladę, tak jak sobie życzyłaś. Jak się czujesz? Mały kopie? - zasypał mnie pytaniami mój kochany mąż, a ja rzuciłam mu się na szyję.
- Neymarku Karolina zaprosiła nas na jej ślub z Oscar`em, a Hania na chrzest Julci.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hejo! :) Mam nadzieję, że image się spodobał ;) Trochę wyszłam z wprawy, ale to się naprawi. Jeżeli kogoś uraziłam wzmianką o chłopkach z 1D, to przepraszam. Sama ich słucham, więc co złe to nie ja, pamiętajcie ;D
Teraz druga sprawa, a mianowicie chciałabym się Was zapytać, czy chciałybyście, żebym na blogu umieściła zdjęcia, ewentualnie jakieś filmiki z meczu Borussii we Wrocławiu? Dla mnie to nie robi problemu, więc jeśli chciałybyście poczytać o moich wrażeniach, zobaczyć moje zdjęcia w super jakości (haha, taki żarcik) to piszcie w komentarzach.
Do następnego. Bye! :*
Przeczytajcie opis na samym dole ;)
- Nie zgadniecie co dla nas załatwiłam! - krzyknęłam i zaczęłam biec w stronę moich koleżanek, które czekały na mnie na ławce w parku. Ludzie dziwnie się na mnie patrzyli, ale olałam to, byłam zbyt szczęśliwa, żeby tym się przejmować.
- Bilety na koncert One Direction? - zapytała Karolina i zaśmiała się melodyjnie. - Hania by się cieszyła. Co nie Kochanie? - kontynuowała wkurzanie Hanki Karo.
- Będzie mi to do końca życia wypominała? - burknęła i strzeliła focha. No tak, nasza Hania była kiedyś wielką fanką chłopaków z 1D, ale teraz zaczęła się interesować się piłką nożną i śmieję się, że słuchała kiedyś chłopaków w rurkach.
- Ej przestańcie! Ja tu z poważną sprawą, a wy gadacie o piątce milionerów! - zwróciłam im uwagę, a one pokręciły teatralnie oczami. No cóż pora im powiedzieć jaką mają świetną przyjaciółkę! - Patrzcie co mam. - machałam im przed oczami biletami do Rio na mecz inauguracji MŚ-u w Brazylii.
- Pierdolisz. To nie podróby, co nie? - zapytała Karolina i zrobiła oczy jak pięć złotych.
- Nie! Jedziemy do Brazylii! - krzyknęłam, a dziewczyny rzuciły mi się na szyję. - Ej, ja chcę tam dojechać w jednym kawałku!
- Jedziemy do Brazylii, do Brazylii. Zobaczyć Neymara i Oscara! Zobaczymy ich! Nanananana! - śpiewała sobie pod nosem Hania i robiła dziwne ruchy rękami, jakby chciała tańczyć. Boże, nigdy więcej latania samolotem z nimi. Dobrze, że przynajmniej śpiewała po polsku, bo inaczej inni mogliby pomyśleć, że ona uciekła z kolumbijskiego psychiatryka.
- Haniuś?
- Tak Oluś?
- Zamknij się z łaski swojej. - powiedziałam i wróciłam do słuchania muzyki. Tydzień w Brazylii z najbardziej szalonymi dziewczynami jakie znam. Zapowiadają się ciekawe wakacje.
Duży hotel przy plaży, pokój z widokiem na wodę i klimatyzacja. Czego chcieć więcej od życia? Rozpakowałam moją walizkę i opadłam z wykończenia na łóżko. Rozprostowałam nogi i ręce. Spojrzałam na zegarek. Za dwie godziny mecz. Stadion jest niedaleko, więc powinnyśmy zdążyć. Po kolei poszłyśmy pod prysznic i ubrałyśmy koszulki Reprezentacji Brazylii. Na policzkach namalowałyśmy zielono-żółte serduszka i byłyśmy gotowe. Zamówiłyśmy taksówkę i po kilkunastu minutach byłyśmy przed stadionem.
- Wow. - tylko tyle zdołałam powiedzieć przez zaciśnięte gardło.
- No. - powiedziały w tym samym momencie dziewczyny i uśmiechnęły się perliście. Po długim czasie znalazłyśmy się na trybunach odliczając sekundy dzielące nas do rozpoczęcia meczu. Miałyśmy całkiem niezłe miejsca, więc mogłyśmy widzieć wszystko, co działo się na murawie. Atmosfera była nieziemska. Brazylijczycy to wspaniali ludzie. Tacy uśmiechnięci, szczęśliwi i mili. W Polsce znaleźć takiego człowieka graniczy z cudem. Wszyscy powstali do hymnu. Ała moje uszy.
I wreszcie pierwszy gwizdek. Dziewięćdziesiąt kilka minut emocji. Razem z dziewczynami i kibicami śpiewałyśmy piosenki, których nigdy nie śpiewałyśmy. Cholewcia, przecież ja nie umiem kompletnie nic po portugalsku.
3:1 dla gospodarzy. Uśmiech nie opuszczał naszych buziek. Do czasu. Gdy szłyśmy w stronę wyjścia dostałam od kogoś drzwiami w nos. Upadłam na podłogę plackiem i przymknęłam z bólu paczadła. O Boże! Jaki wstyd. Otworzyłam lekko oczy i zobaczyłam dziewczyny, które stały z otwartymi ustami i oczami. Pomogłyby, ale nie! My sobie popatrzymy na tego chłopaka co cię drzwiami pierdyknął, a ty umieraj Olu w samotności.
- Nic ci nie jest? - zapytał ten chłopak, którego w ogóle nie widziałam.
- Nie no co ty! Darmowa korekcja nosa zawsze spoko. - powiedziałam i zaśmiałam się cicho, a on zrobił to samo. Podał mi rękę i wstałam na nogach. Przetarłam oczy chusteczką, bo jak wcześniej wspomniałam załzawiły mi się trochę bardzo i spojrzałam na tajemniczego chłopaka. - Ja pieprze! Wiedziałam, że jak ktoś mi rozkwasi nos to będziesz właśnie ty! - powiedziałam i zaczęłam się śmiać jak głupia. Powiedzcie mi, kto ma tak duże szczęście jak ja, że dostaje drzwiami w łeb od samego mości pana Neymara? No kto?
- Czyli mnie poznałaś?
- Nie zgadywałam. - powiedziałam z ironią w głosie. - Ej, a wam co? - machałam dziewczyną rękami przed oczami, ale nic. Zero reakcji.
- Dobrze, że na ciebie tak nie działam. - powiedział ze śmiechem. No tak, zawsze byłam uodporniona na takie sytuacje. Pamiętam, że jak pierwszy raz byłyśmy na porządnym meczu, to Hanka zasłabła widząc Piszcza. Ta, mam w tym doświadczenie.
- Karolino i Hanno ruszcie wasze chude tyłki. - powiedziałam po polsku, a Neymar popatrzył na mnie jak na idiotkę. No tak, przecież całą rozmowę prowadziliśmy po angielsku.
- N-E-Y-M-A-R! - krzyknęły dziewczyny i zaczęły skakać. Kurczaki nie wiedziałam, że potrafią aż tak wysoko. Neymar uśmiechnął się do nich, a ja pociągnęłam je w stronę wyjścia.
- Poczekaj! - krzyknęła gwiazda Brazylii i złapał mnie z ramię.
- Tak?
- To mój numer. Wiesz tak na wszelki wypadek, jakbym musiał jeszcze raz skorygować ci nosek.
/5 lat później/
"Życie składa się z przypadków. Samo nasze istnienie, to szczęście. A to, że ktoś zmiażdży ci noś drzwiami, to też przypadek. A to, że potem znajdziesz jego numer w starych przetartych dżinsach, jeszcze większy.
Życie to pasmo przypadkowych rzeczy, które zmieniają nasze życie, ucząc nas przy tym pokorności i cierpliwości.
Zbieżność różnych zdarzeń kreuje nasze życie! Wystarczy być tylko w odpowiednim miejscu, o odpowiedniej porze i nasz świat stanie na głowie."
Tymi słowami zakończyłam moją książkę. Spojrzałam jeszcze raz na jej okładkę i odłożyłam ją na odpowiednie miejsce.
- Cześć Kocie! Mam ogórki i czekoladę, tak jak sobie życzyłaś. Jak się czujesz? Mały kopie? - zasypał mnie pytaniami mój kochany mąż, a ja rzuciłam mu się na szyję.
- Neymarku Karolina zaprosiła nas na jej ślub z Oscar`em, a Hania na chrzest Julci.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hejo! :) Mam nadzieję, że image się spodobał ;) Trochę wyszłam z wprawy, ale to się naprawi. Jeżeli kogoś uraziłam wzmianką o chłopkach z 1D, to przepraszam. Sama ich słucham, więc co złe to nie ja, pamiętajcie ;D
Teraz druga sprawa, a mianowicie chciałabym się Was zapytać, czy chciałybyście, żebym na blogu umieściła zdjęcia, ewentualnie jakieś filmiki z meczu Borussii we Wrocławiu? Dla mnie to nie robi problemu, więc jeśli chciałybyście poczytać o moich wrażeniach, zobaczyć moje zdjęcia w super jakości (haha, taki żarcik) to piszcie w komentarzach.
Do następnego. Bye! :*
P.S. Dziękuję za to:
I to:
(Mam nadzieję, że te opowiadanie z Neymarem też będzie tak chętnie czytane :P)
Subskrybuj:
Posty (Atom)