Image o Neymarze

\Z dedykacją dla pewnej Anonimki. Dzięki za komentarze!\

- Messi, idioto! Oddaj mi ten cholerny pilot! - kłóciłam się z moim przyrodnim bratem. Tak, Leo Messi jest moim bratem, przyrodnim, ale jednak.
- Nie oddam! Chyba, że pójdziesz ze mną na trening. - postawił mi warunek mój kochany
braciszek. Nie nawidzę tych jego treningów i meczy, poza tym zawsze jak zapraszam znajomych, to pojawia się pytanie ,,Naprawdę twój brat, to Leo Messi!?''.
- Haha. Chyba żartujesz! - stwierdziłam i walnęłam lekko brata w jego pustą głowę.
- Nie żartuję, a poza tym mamy nowego kolegę w zespole. - powiedział i poruszył zabawnie brwiami.
- Naprawdę! Muszę go poznać. Na pewno się zaprzyjaźnimy. - udawałam podekscytowaną. Widząc zdziwienie brata, skorzystałam z okazji i wzięłam mu ten przeklęty pilot. Gdy zauważył brak pilota potrząsną tylko z zrezygnowaniem głową.
- Diablica. - powiedział szeptem.
- Słyszałam!

Tydzień później
- Wróciłam! - krzyknęłam i weszłam do salonu. Takiego widoku, to ja się nie spodziewałam! W MOIM salonie siedzieli chyba wszyscy piłkarze FC Barcelony.
- O moja kochana siostrzyczka! - zawołał Messi, udając zadowolenie.
- Ooo, Anitka! - krzyknęli wszyscy piłkarze.
- Nie lubię jak tak na mnie mówicie. - zaczęli się ze mnie śmiać.
- Neymar, to Anita. Anita, to Neymar. Nasz nowy zawodnik. - powiedział zachwycony Leo.
- Cześć! - powiedział.
- Hej. - przywitałam się z nim, bez większego entuzjazmu i poszłam do mojego pokoju. Siedziałam już tam dłuższą chwilę i wtedy usłyszałam dźwięk tłuczącego się szkła. Zdenerwowana opuściłam mój pokój.
- Jeśli, to mój wazon, to nie ręczę za siebie. - wymruczałam sama do siebie.Pokonałam pierwszy i drugi schodek i... poślizgnęłam się. Zjechałam na tyłku przez wszystkie schody. Gdy już wylądowałam na ostatnim, usłyszałam straszny huk, który sama spowodowałam. Od razu wszyscy piłkarze, byli przy mnie. Strasznie bolała mnie noga.
- Cholera jasna! Anita jedziemy do szpitala! - panikował Leo. Od razu się z nim zgodziłam. Pomogli mi wstać, ale to nic nie pomogło, bo nie potrafiłam chdzić. Pique wziął mnie na ręce, a potem razem z Messim i tym, no jak mu tam... Neymarem? No chyba tak! Pojechaliśmy do szpitala. Nie wiem po co on z nami jechał, może mu się nudziło? Gdy byliśmy w szpitalu, przystojny chirurg zrobił mi prześwietlenie. Okazało się, że zwichnęłam sobie nogę. Lekarz założył mi opatrunek i uśmiechnął się zalotnie. Korzystając z okazji (nieobecności Messi`ego) zaczęłam z nim flirtować. Tak od słowa do słowa i umówiliśmy się na kawę. Czar prysł, kiedy do sali wszedł zirytowany Leo i ten jego kolega. Wziął mnie pod rękę i wyszliśmy.
- Co to było z tym lekarzem? - zapytał zły braciszek.
- Umawiałam się na badanie kontrolne. - ppwiedziałam, a brzmiało, to tak jakbym powiedziała ,,Gówno cię, to obchodzi!"
- Na pewno... - wtrącił się ten cały Neymar
- Odpierdzielcie się! - krzyknęłam.

Miesiąc później
Oficjalnie jestem z tym chirurgiem. Ma na imię Alex i ma cudowne brązowe oczy.
- Jesteś piękna. - korzystaliśmy z tego, że Leo był na mieście z kumplami. Siedzieliśmy razem na kanapie i oglądaliśmy film.
- A ty uroczy. - odpowiedziałam. Zaczął mnie całować. Włożył rękę pod bluzkę. Wszystkie wspomnienia wróciły. Jak miałam 16 lat, zostałam zgwałcona. Odepchnęłam go i zaczęłam płakać. On tylko przeczesał swoje włosy i stwierdził, że na niego pora. Po dziesięciu minutch, drzwi ponownie się otworzyły. Neymar wszedł do mieszkania z zalanym jak Messerschmitd Messim. Gdy zobaczył w jakim jestem stanie, podszedł do mnie i przytulił. Co z tego, że Leo leżał na podłodze i chrapał głośno. Ale nam, to nie przeszkadzało. Byliśmy tylko ja i on, nikt inny nie istniał.

Rok później
Jestem z Neymarem. Narszcie czuję, że żyję. Wyprowadziłam się od Messi`ego i nareszcie czuję się samowystarczalna. Przynajmniej już z nikim nie muszę kłócić się o pilot...
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej! Na początku chciałabym was wszystkich serdecznie przeprosić za wszystkie błędy, ale mój laptop odmówił posłuszeństwa i musiałam, to pisać na tablecie. Męczyłam się z tym, ale dałam radę. Komentarze za poświęcenie! Nie no żartuję, ale nie zabraniam :-)
If you know what I mean O.o

Image o Mario Goetze III

/Z dedykacją dla Anonimki Oli. Dziękuję za wszystkie komentarze!/

- Mamusiu, pójdziemy na plac zabaw? - zapytała moja malutka księżniczka, jedząc naleśniki.
- Dobrze serduszko, ale najpierw pójdziemy do wujka Marco i cioci Caro. Ok? - zapytałam i pogłaskałam ją po główce i dokończyłyśmy śniadanie. Ubrałam moją kruszynkę i poszłyśmy w stronę domu moich przyjaciół.
- Mamo, a wujcio pogla ze mną w pilke? - zapytała.
- Jak poprosisz, to na pewno zagracie razem. - odpowiedziałam i wzięłam ją na rączki. Zadzwoniłyśmy do drzwi piłkarza i jego dziewczyny i czekałyśmy na otwarcie ich. Drzwi otworzyły się, a w nich zobaczyłam uśmiechniętą twarz Mario, ojca mojej córki. Moja mina w tej chwili mogła wyglądać dość osobliwie.
- Mario! Kto przyszedł? - zapytała Marco i podszedł do drzwi. - Cholera. - przeklną po cichu.
- Marco, my już pójdziemy. - powiedziałam i chciałam już wracać do domu, ale Mario złapał mnie za ramię.
- Chyba musimy porozmawiać. - powiedział i popatrzył na zdezorientowaną Emilkę.
- No dobrze. Marco mógłbyś zająć się Emilią? - zapytałam, a moja córeczka objęła mnie mocno i dała mi buziaka, a po chwili była już na rękach Marco.
- Pójdziemy pograć w nogę? - zapytał małą.
- Tiak wujciu. - powiedziała wesoła. - A kim jest ten pan? - zapytała szeptem, jej ulubionego wujka.
- Mamusia ci potem powie. - odpowiedział i spojrzał na nas wymownie. Weszliśmy z Mario do salonu.
- To moja córka? - zapytał, a chyba bardziej stwierdził.
- Tak, to nasza córka. - odpowiedziałam.
- Ile ma lat? - zadał nowe pytanie.
- Dwa i pół. - odpowiedziałam. - To było wtedy kiedy podpisałeś kontrakt z Bayernem.
- Kiedy się pokłóciliśmy. - skwitował. - Dlaczego mi nie powiedziałaś.
- Twoja kariera nabrała wtedy zawrotnego tępa. Nie chciałam tego niszczyć...
- Każdego dnia tęskniłem, chciałem żebyś była przy mnie. Kocham cię i zawsze kochałem. - odpowiedział, a mi łezka zakręciła się w oku.
- Też cie kocham. - przytulił mnie i pocałował w czoło.
- Czyli co? Jednak miłość zwyciężyła? - zapytał Marco.
- Mamusiu, kto to jest ten pan? Wujcio mówił, ze mi powies. - powiedziała malutka i wskoczyła mi na kolana.
- Ten pan, to twój tatuś. - odpowiedziałam i uśmiechnęłam się do Mario.
- Jesteś moim tatą? - zapytała.
- Tak księżniczko. - odpowiedział, a Emilcia wtuliła się w niego i powiedziała:
- Kocham cie. - znowu zachciało mi się płakać.

No cóż, moje życie zmieniło się o 180 stopni. Zamieszkałyśmy razem z Mario w Monachium. Dwa lata temu wzięliśmy ślub, a rok temu na świat przyszedł nasz synek Olaf. Wreszcie mam rodzinę. Męża, córkę i syna.
_________________________________________________________________________________
_________________________________________________________________________________
Hej! To już trzeci image o Mario. Następny będzie na prośbę innej anonimki o Neymarze, a kolejne myślę, że o Kubie, Piszczku i Reus`ie. Więc będzie się działo! :)

Image o Dominiku Furmanie

Oto Warszawa! Wielkie, zaśmiecone miasto. To nie był szczyt moich marzeń, ale skoro tu jest najlepsza politechnika w Polsce, to nie mam innego wyjścia. Dobrze, że moja kuzynka tutaj mieszka. Przynajmniej mam zapewniony dach nad głową.
- Hej Anka! - przywitała mnie na dworcu kolejowym kuzynka.
- Cześć Gosiu! Strasznie się stęskniłam! - przytuliłam ją.
- Dzisiaj ci kogoś przedstawie. - powiedziała, gdy byłyśmy w jej mieszkaniu.
- Uuuu! Czyżby moja Gosiunia się zakochała? - zapytałam.
- No chyba. - odpowiedziała i poczochrała mnie po włosach.
- Ej, fryz mi psujesz. - upomniałam ją, a ta pokazała mi język. - Złośnica. - powiedziałam sama do siebie. Gosia pokazała mi mój pokój, a ja zaczęłam się rozpakowywać, kiedy ta robiła kolacje. W końcu miał przyjść ten jej chłopak. Ciekawe jaki jest? Szybko uwinęłam się z moimi rzeczami i poszłam się odświeżyć. Wzięłam prysznic i ubrałam się we wcześniej przygotowane ubrania. Gdy wyszłam poczułam cudowny zapach.
- Co tam upichciłaś? - zapytałam, siadając na blacie.
- A zapiekankę. - odpowiedziała z uśmiechem.
- Mniam! - stwierdziłam. Nakryłyśmy do stołu i czekałyśmy na wielką miłość mojej kuzynki. Nagle zadzwonił dzwonek. Spojrzałyśmy na siebie i pobiegłyśmy w stronę drzwi. Tratowałyśmy siebie, ale w końcu dotarłyśmy do celu. Ostatnie przejrzenie się w lustrze i otwieramy drzwi. Za nimi stał wysoki blondyn o cudownych niebieskich oczach. W rękach trzymał dwa bukiety z cudownych czerwonych róż.
- Cześć! - powiedział i wręczył nam bukiety. Mało szarmanckie powitanie, ale muszę stwierdzić, że chłopak ma gest.
- Hej! Dominik, to jest Ania. Aniu, to jest Dominik. - przedstawiła nas sobie Gosia.
- Miło mi. - powiedział i uścisnął moją dłoń.
- Mi również. - weszliśmy do środka. Gośka nałożyła nam po kawałku zapiekanki. Jedliśmy i dużo rozmawialiśmy.

/dwa tygodnie później/
W czasie tych dwóch tygodni, zadomowiłam się w stolicy. Gosia spotyka się regularnie z Furmanem, właściwie, to on nas regularnie odwiedza. Dzisiaj zaprosił nas na mecz Legii, w której gra. Niestety moja kuzynka zachorowała i nie mogła ze mną iść.
- Gośka! Nie kłóć się ze mną. Zostanę w domu z tobą. - mówił do niej, ale ta miała moje słowa gdzieś.
- Nie masz iść i mu kibicować! - krzyknęła i zaczęła kaszleć.
- No dobra, ale jak coś ci się stanie, to nie moja wina! - skwitowałam. Poszłam się przebrać. Ubrałam koszulkę Legii z numerkiem 37 i nazwiskiem Furman. Gosia miała założyć taką samą. Ciekawe co ludzie pomyślą... Do tej koszulki, założyłam zielone rurki i trampki.
- I jak? - zapytałam, leżącą w łóżku Gosię, która czytała jakiś magazyn.
- Ładnie ci w zielonym. - stwierdziła.
- To ja lecę. Pa. - powiedziałam i wyszłam z mieszkania. Stadion był niedaleko naszego blok, więc po dziesięciu minutach byłam na miejscu. Najpierw te wszystkie nudne "papierkowe" rzeczy, a potem wędrówka na trybuny. Mecz już się zaczął. Legia od pierwszych minut, atakowała bramkę Zawiszy. Jakoś nigdy nie interesowałam się piłką nożną, więc nie orientowałam się w tym wszystkim. Mecz zakończył się wynikiem 2:1 dla Legionistów. Opuszczałam już trybuny i chciałam po prostu wyjść z stadionu, bo nie chciałam żeby Małgosia była sama w mieszkaniu.
- Cześć Aniu! - powiedziała zadowolony Dominik.
- O hej! - odpowiedziałam i uśmiechnęłam się przyjaźnie.
- Jak czuje się Gosia? - zapytał.
- Dobrze. Wiem, że jesteś piłkarzem i nie możesz sobie pozwolić na chorowanie, ale jako jej chłopak mógłbyś ją odwiedzić.
- Że jako kto? Anka ja nie wiem, co powiedziała ci Gośka, ale my jesteśmy tylko przyjaciółmi. - zaakcentował słowo "tylko".
- Ale Gośka mi mówił, że ty i ona, no wiesz, że wy. - zaczęłam się miotać w tym co mówię.
- Widocznie cię okłamała. Ja nic do niej nie czuję, podoba mi się ktoś inny... - powiedział i nieśmiało się uśmiechnął. Stwierdziliśmy, że rozmawianie przed stadionem jest trochę krępujące, więc przenieśliśmy się do pobliskiego parku.
- A znam twoją wybrankę?
- Tak, napewno.
- Szczęściara. - stwierdziłam.
- Nie widać, żebyś była jakoś szczególnie szczęśliwa. - odpowiedział i opuścił głowę.
- Proszę?
- Nie będę obijać w bawełnę. Podobasz mi się. - powiedział i spojrzał mi prosto w oczy. No i co ja miałam zrobić w takim wypadku? Gośka kocha się w Dominiku, a on twierdzi, że czuje do niej tylko przyjaźń, a ja mu się podobam. Boże! Moje życie jest strasznie skomplikowane. Trudno raz się żyje...
- Ty też jesteś niczego sobie. - powiedziałam i zobaczyłam uśmiech na jego twarzy...

/pięć lat później/
Hej! Już nie jestem tą samą Anką. Teraz jestem Anią Furman. Ładnie, czyż nie? Dominik nie gra już w Legii, ale mimo wszystko utrzymujemy kontakt z Gosią, która jest narzeczoną super przystojnego Maćka. Od dwóch lat jestem też mamą, przepięknej Amelki. Tworzymy zgraną rodzinkę, a malutka jest oczkiem w głowie Dominika.
__________________________________________________________________________________
__________________________________________________________________________________
Hej! Dzisiaj image o Dominiku Furmanie. Wiem, że nie gra już w Legii, tylko we francuskim Toulouse. Ale on dla mnie zawsze będzie Legionistą!

Image o Mario Goetze II

/Z dedykacją dla oxoxox. Jeszcze raz dziękuje za wszystkie komentarze!/

- Jesteś najgorszym co mnie w życiu spotkało! - krzyknęłam do mojego już byłego chłopaka.
- Dziękuje za komplement. Miło mi było zatruwać twoje życie. - powiedział, ironicznie się śmiejąc.
- Jesteś zwykłym dupkiem! - za te gorzkie słowa, dostałam od niego z otwartej ręki w policzek. Zrozpaczona wybiegłam z tamtego przeklętego mieszkania. Wolno snułam się po ulicach Monachium. Było mi strasznie zimno, w końcu wybiegłam z mieszkania tylko w cienkim sweterku, a zaczynała się jesień. Weszłam do jakieś kawiarenki. Było tam mnóstwo ludzi. Zamówiłam kawę i chciałam usiąść, ale nigdzie nie było wolnego miejsca. Chwilę rozglądałam się po sali i zauważyłam młodego chłopaka, zaczytanego w magazynie sportowym.
- Hej! Mogę się dosiąść? - zapytałam.
- Tak. - powiedział nie odrywając wzroku od czasopisma. Moje pierwsze wrażenie o nim nie było zbyt pozytywne, ale to może dlatego, że przed kilkudziesięcioma minutami zerwałam z chłopakiem-tyranem. Trzymałam dłonie na gorącym, kubku z kawą i  powoli ją piłam. Chłopak zrobił dziwną, niezadowoloną minę i położył gazetę na stole.
- Fan football`u? - zapytałam i upiłam łyk kawy.
- Gorzej! Piłkarz. - odpowiedział i po raz pierwszy na mnie spojrzał. W jego oczach widziałam... zdziwienie? Oczy nie kłamią, to było na pewno zdziwienie.
- Znamy się skądś? - zapytałam. Ten chłopak kogoś mi przypominał, ale nie wiedziałam kogo. Uśmiechnął się i powiedział tylko:
- Mario Goetze. - Cholera! Coś to imię i nazwisko mi mówi.
- Nie wierzę! To ty! - zaczęłam się śmiać, a on razem ze mną.
- Tak.
- Zmieniłeś się. Wydoroślałeś i jesteś piłkarzem. Spełniłeś swoje marzenia... - stwierdziłam i zasmuciłam się. Mario był moim kolegą z gimnazjum. Nic wielkiego, przyjaciele z podwórka. Zawsze mówił, że zostanie światowej klasy piłkarzem, a ja mówiłam mu, że marzenia się spełniają tylko trzeba im pomóc... A moje marzenia?! Pomagałam im, a one tylko żartowały ze mnie.
- Coś się stało? - zapytał zmartwiony.
- Nie wiem. - powiedziałam i wybiegłam z kawiarni. Moje życie, to jedna wielka pomyłka. Czemu inni spełniają swoje marzenia, a ja cały czas stoję w miejscu, albo się cofam. Znowu zaczęłam płakać. Właściwie było to moje najczęstsze zajęcia ostatnich miesięcy. Mario pobiegł za mną. Zobaczył, że płaczę i przytulił mnie... Niby taki mały ludzki gest, a tak wiele dla mnie znaczył. Więcej niż puste obietnice, pocieszenia. Wtuliłam się w niego jak mała dziewczynka. Oczywiście jak, to ja miałam ogromne "szczęście" i mój były chłopak szukał mnie na tej ulicy. Podszedł do nas i uśmiechnął się ironicznie.
- Długo przyprawiałaś mi rogi?! - krzyknął i odepchnął mnie od piłkarza. Mario choć trochę zdezorientowany od razu mi pomógł.
- Mogłeś jej zrobić krzywdę! - powiedział wściekły.
- Nie pierwszy i nie ostatni raz! - odpowiedział. - Chodź musisz mi to wynagrodzić! - złapał mnie za rękę.
- Nic ci nie wynagrodzę. Nie chcę cię znać. Zniknij z mojego życia! - już chciał mnie uderzyć, ale Mario chwycił jego rękę i powiedział:
- Kobiet się nie bije. - mój były odpuścił sobie i poszedł w stronę swojego mieszkania. Na odchodne krzyknął:
- Bierz sobie tą dziwkę! Mało to takich?! - Mario już chciał za nim biegnąć, ale ja nie pozwoliłam mu, zamiast tego przytuliłam go mocno.

Od kilku miesięcy mieszkam z Mario. Jesteśmy narzeczeństwem. On spełnia dalej swoje marzenia, grając w Bayernie. A ja? Spełniłam swoje marzenia, ale tym razem bez pomagania im. One same przyszły, a może nie... Może tak miało być? Jeśli tak, to zaczynam wierzyć w przeznaczenie.

"Życie jest jak książka z wieloma pustymi kartkami, na których uwieczniamy nasze losy. To od nas zależy jaki będzie kolejny rozdział i czy nasze życie skończy się happy end`em."

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej, to już drugi image o Mario. Został napisany na prośbę oxoxox. Dzięki wielki za komentarza. One znaczą naprawdę wieli, a to taki pozornie mały gest i zaledwie chwila. Ten cytat u góry, to moje słowa. Może kiedyś wam opowiem jak powstał, bo to dość ciekawa historia.