Image o Łukaszu Piszczku

Biegłam po zatłoczonych ulicach Dortmundu. Jak zwykle byłam spóźniona do pracy, a po drodze jeszcze jakiś debil, pytał się mnie o drogę. Nienawidzę takich ludzi. Nie stać ich na mapy, nawigacje?! Weszłam do mojego biura i przywitałam się z tymi wszystkimi ważniakami. Na szczęście szef nie zauważył, że się spóźniłam. Usiadłam przy biurku. Właściwie nie miałam żadnych zleceń, więc czekałam na zlecenia od mojego szefa. Tak w ogóle, to jestem projektantką wnętrz. Robota jak każda inna. Nudziło mi się strasznie, no bo co ciekawego jest w siedzeniu przed biurkiem i myśleniu kiedy przyjdzie mój szef?! Nareszcie przyszedł!
- Witaj Ann. Mam do ciebie nowe zlecenie. - powiedział i wręczył mi czerwoną teczkę.
- Dzień dobry. Komu urządzam dom? - zapytałam prosto z mostu.
- Jak do niego pójdziesz, to wszystkiego się dowiesz. - powiedział i uśmiechnął się przyjaźnie.
- Dobrze, a kiedy mam zawitać u klienta? - zapytałam.
- Za godzinę.
- To ja lecę szefie! Do widzenia! - pożegnałam się z moim przełożonym i już mnie nie było w biurze. Tym razem wzięłam taksówkę, bo dom tej osoby był dość daleko. Na obrzeżach Dortmundu. Dokładnie po godzinnej jeździe byłam przed domem nowego pracodawcy. Wzięłam głęboki oddech, poprawiłam włosy i uśmiechnęłam się. Trzeba stwarzać pozory... Zapukałam do drzwi. Po pewnym czasie otworzył je przystojny, blondyn. Kogoś mi przypominał.
- Dzień dobry! Nazywam się Ann Eber i jestem projektantką wnętrz. - wyrecytowałam.
- Łukasz Piszczek. - podał mi rękę. - Kogoś mi pani przypomina... - stwierdził i zaczął mi się przyglądać. - To nie pani nazwała mnie dzisiaj, cytuję "Bezmyślnym debilem, który marnuje czas osobą wykształconym wiedzącym jak posługiwać się rzeczami takimi jak: GPS i mapa." - powiedział i uśmiechnął się.
- Przepraszam. Śpieszyłam się do pracy. - spaliłam buraka. Cholera! Wyzwałam od debili człowieka, któremu mam zagospodarować mieszkanie.
- Nic się nie stało. - powiedział i zaprosił mnie do środka. Rozejrzałam się po wnętrzu. Były tam podstawowe meble, ale nie przemawiały do mnie. Brakowało dodatków, a wszystkie ściany były śnieżnobiałe. W mojej głowie zrodził się pomysł. O wszystkim opowiedziałam panu Łukaszowi. Właśnie rozmawialiśmy jak wyglądałaby kuchnia, po remoncie, kiedy do mieszkania wparowało kilkunastu mężczyzn. No ta zaczepiście! Czy zawsze ja muszę dostawać takich klientów?
- Hej Łukasza! - powiedzieli chórem.
- Oj widzimy, że nie w porę. - powiedział wysoki brunet, którego skądś kojarzyłam. Myśl Ann, myśl... Aaaaa, to ten Lewandowski z Borussii!
- Może ja już pójdę panie Łukaszu? - zapytałam, a chyba bardziej stwierdziła, a oni wszyscy jakoś dziwnie się na mnie patrzyli. No tak! Przecież przed chwilą myśleli, że my ten teges, a ja do niego zwracam się per pan.
- Jeśli pani chce. Może dokończymy jutro? - zapytał.
- Dobrze, to do jutra. - zwróciłam się do pana Piszczka. - Do widzenia. - pożegnałam się z mężczyznami. Łukasz odprowadził mnie do drzwi. Szybko zamówiłam taksówkę i już mnie tam nie było. Muszę koniecznie podziękować szefowi, a jako dowód mojej wdzięczności, będę trzymała moje ręce na jego szyi. Na pewno w jakimś kraju jest, to uznawane w pozytywnym kontekście...

Minął już miesiąc. Dom Łukasza jest już skończony, a tak poza tym jesteśmy na "ty". Tak mam tą przyjemność, że mogę zwracać się do najlepszego obrońcy Bundesligi po imieniu. No i jak już widzicie, odkryłam kim jest Łukasz i ci mężczyźni. To piłkarzem dortmundzkiego klubu! Tak czuję taką dumę jak Kolumb, kiedy odkrył Amerykę!
- No co za patafiany! Krzywo powiesili, te zdjęcie! - powiedziałam, kiedy zobaczyłam, że zdjęcie jest bardziej pochylone w prawo. Chciałam, to poprawić, więc weszłam na krzesło. No, a ja jak, to ja musiałam zrobić coś źle. Wywaliłam się z tym zdjęciem w ręku, które niestety spadło na podłogę. Chciałam pozbierać szkło. Znowu zły pomysł, bo się skaleczyłam. Zaczęła mi strasznie lecieć krew z tej przeklętej ręki. Poszłam po apteczkę do kuchni. Wiedziałam gdzie jest, bo sama kazał postawić ją tam i jeszcze jedną w łazience. Strzeżonego Pan Bóg strzeże. Próbowałam nalać na ranę wody utlenionej, ale strasznie trzęsła mi się ręka, a poza tym skaleczyłam prawą, a lewą trudno mi było się posługiwać.
- Cholera jasna! - zdenerwowałam się. - No zajebiście! Wykrwawię się w domu piłkarza Borussii Dortmund. - gdy, to powiedziałam do domu wszedł Łukasz. Nadeszło wybawienie! Oczywiście pierwsze, co zrobił to poszedł do kuchni.
- Co się stało? - zapytał i już był przy mnie.
- Zdjęcie krzywo wisiało i chciałam je poprawić, a że jestem łamaga, to się przewróciłam. Ramka od zdjęcia się potłukła, a ja chciałam posprzątać szkło i się skaleczyłam. - powiedziałam i popatrzyłam na Łukasza, który już skończył opatrywać moją ranę. - Dzięki. - uśmiechnęłam się.
- Proszę. Może zjesz ze mną obiad? - zapytał.
- Jasne. Sama go zrobię. W końcu jesteś moim wybawicielem. Muszę się jakoś odwdzięczyć. - stwierdziłam.
- Zwariowałaś! Z tą opatrzoną ręką, będziesz mi obiad gotowała? Zaraz coś zrobię. - powiedział, a ja posłusznie go posłuchałam. Może to i lepiej, że on będzie gotować. Nie wiem czy wyszlibyśmy cało, po zjedzeniu ugotowanego przeze mnie obiadu, a kuchnia nowa była. Smutno by było, gdyby poszła z dymem... Czekałam i czekałam, aż wreszcie przyszedł Piszczek z dwoma talerzami rosołu. Strasznie się ucieszyłam, bo uwielbiam rosół. Zjedliśmy, a Łukasz dał naczynia do zmywarki. Chciałam już się zmyć, bo stwierdziłam, że dość dużo krwi mu napsułam, ale on zaproponował mi oglądanie filmów. Nie potrafię odmawiać, więc się zgodziłam. Usiedliśmy, a Łukasz włączył film. Jak się okazało, wybrał Hobbita. No, to super! Widziałam ten film dwa razy, a on dodatkowo trwa ponad dwie godziny. Czyli sobie u niego posiedzę. Zaczęliśmy rozmawiać, a Łukasz zaproponował lampkę wina. Zgodziłam się! Muszę nauczyć się odmawiać! Wypiliśmy lampkę wina i jeszcze jedną, no i jeszcze, dobra skończyło się na tym, że obaliliśmy jedną butelkę. Byłam lekko podchmielona... No może nie lekko, a trochę bardziej. Alkohol dawał się we znaki, bo Łukasz trzy razy wyznał mi dozgonną miłość, a ja... oświadczyłam się mu. Tak wiem jak, to brzmi, ale na szczęście nie przyjął ich, bo stwierdził, że bez pierścionka się nie liczy. No i co mam jeszcze poopowiadać. Chyba wszyscy wiemy, jak nasze pijaństwo się skończyło. Zostałam na śniadaniu.

Dwa lata później
- Ja Łukasz biorę sobie Ciebie Ann za żonę i ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz, że Cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż Panie Boże Wszechmogący w Trójcy Jedyny i Wszyscy Święci. - powiedział Łukasz, a po moim policzku spłynęła jedna łza szczęścia.
Od dzisiaj jestem panią Piszczek. Jakby ktoś mi kiedyś powiedział, że butelka wina zmieni moje życie, to bym go wyśmiała... Od dzisiaj zacznę się hamować z alkoholem, no chyba, że z Łukaszem.
_________________________________________________________________________________
_________________________________________________________________________________
Hej! Dzisiaj image o Piszczku. Tak średnio mi wyszedł, ale oddaje to do oceny Wam. Czemu o Piszczku? Może dlatego, że mi się ostatnio śnił... Tak śnił mi się Piszczek - papież xD
Dobra, a teraz chamska reklama, ale robię, to dla mojej przyjaciółki, która też pisze opowiadania, ale nie umie się wybić, a pisze na prawdę ciekawie.
Wbijajcie tu i tu i tu. Mam nadzieję, że się nie obrazicie :)
W razie czego służę pomocą ;)