O kim opowiadania?

Hej!
Pod tym postem, w komentarzach możecie składać zamówienia na opowiadania! Wszystkie zamówienia przyjmę. Czekam z niecierpliwością na wasze propozycje!!! :)
~ Cathy 

Image z Mario Goetze

- Marco, wróciłam! - krzyknęłam, gdy znajdowałam się w domu po długim i ciężkim dniu na uczelni.
- Cześć siora. Jak tam w szkole! - zapytał blondyn i uśmiechnął się czekając na moją odpowiedź.
- Fajnie, zdałam egzamin z oceną bardzo dobrą! - pochwaliłam się braciszkowi, ale go to widocznie nie obchodziło, bo zamiast pochwalić mnie, powiedzieć cokolwiek, spoglądał tępo w telewizor. Nie było by w tym nic dziwnego, gdyby telewizor był włączony. - Ej Marco żyjesz! - krzyknęłam mu do ucha, a ten lekko drgnął i powiedział:
- Tak, nie martw się o mnie. - powiedział i uśmiechnął się smutno.
- Co jest bracie? - zapytał zmartwiona stanem brata.
- Carolin mnie zostawiła, tak po prostu! - powiedział, a ja tylko patrzyłam jak po jego policzku spływa jedna samotna łza.
- Przykro mi. - wydukałam i objęłam brata. - Idź się gdzieś zabawić z tym twoim kolegą od siedmiu boleści! - powiedział z nadzieją, że dzięki temu wyjściu Marco się rozchmurzy.
- Masz rację! Wychodzę dziś z Mario do klubu! - krzyknął, a jego oczy zaiskrzyły.
- I tak trzymaj! Nie przejmuj się tym! Nie pierwsza i nie ostatnia! - odpowiedziałam braciszkowi radośnie. Marco popędził do góry, aby zadzwonić do Mario i zapytać się go, czy pójdzie z nim do klubu. Oczywiście się zgodził. Nie pałałam wielką sympatią do Mario. Uważałam, że jest aroganckim lowelasem, a on sądził, że jestem pyskatą i chamską dwudziestolatką. Tylko Marco mógł załagodzić kłótnie między nami. Około godziny 20 zjawił się Mario. Musiałam otworzyć mu drzwi, gdyż Marco nie nałożył jeszcze na swoje włosy odpowiedniej ilości żelu.
- Cześć Mariusiu Żelusiu! - powiedziałam z aroganckim uśmiechem na twarzy.
- Cześć! - powiedział. Nie odpowiedział mi żadną ciętą ripostą. Powiedział tylko zwykłe "Cześć".
- A tobie co? - zapytałam, lekko zaskoczona zachowanie szatyna.
- Gorszy dzień. - odpowiedział mi obojętnie, nie patrząc na mnie, tylko na swoje firmowe buty.
- Właśnie widzę. - rzekłam i stwierdziłam, że dzisiaj wyjątkowo powstrzymam się od jakiś głupich komentarzy na jego temat - Dawno cię u nas nie było. - stwierdziłam.
- Taaa wiesz problemy uczuciowe. - odrzekł. Boże co was tak wszystkich wzięło na te uczucia!
- Tylko nie mów, że miłosne. - powiedziałam z nadzieją w głosie.
- No stety, niestety! - odpowiedział mi szatyn. Żal było mi go, chociaż go nie lubiłam, a właściwie lubiłam go, bo gdyby go nienawidziła, to bym nawet z nim nie rozmawiała, a my kochamy się ze sobą droczyć.
- Jestem gotowy! - krzyknął po chwili Marco, przerywając ciszę panującą w domu.
- Ok, to idziemy. - odpowiedział z wymuszonym uśmiechem szatyn.
- Pa Vivien, wrócę przed 1. Może... - obwieścił mi mój brat.
- Ok, bawcie się dobrze! Pa chłopcy. - odpowiedziałam, a oni wsiedli do taksówki i odjechali.
 Postanowiłam wziąć kąpiel. Gdy skończyłam moczyć swoje ciało w gorącej cieczy zrobiłam sobie jajecznice i usiadłam przed telewizorem. Oglądałam jakąś komedie romantyczną, przy której popłakałam się jak głupia. Na zegarze widniała godzina 23:34, gdy usłyszałam otwierające się drzwi.
Po kilku chwilach zobaczyłam Mario podtrzymującego pianego Marco.
- O Boże Marco! - krzyknęłam, zaskoczona widokiem pianego Marco.
- Gdzie mam go zanieść? - zapytał się mnie Mario.
- Do jego pokoju. - odpowiedziałam z nutką wdzięczności w głosie. Mario zaniósł Marco do pokoju, a ja usiadłam na kanapie. Po kilku minutach dołączył do mnie Mario.
- Mario? - zapytałam.
- Tak?
- Opowiedz mi o tych swoich problemach miłosnych, może ci pomogę.
- Zakochałem się w pięknej dziewczynie z długimi brązowymi włosami i niebieski, hipnotyzującymi  oczami. Ma specyficzny charakter. Z jednej strony jest arogancka, a z drugiej łagodna. Krótko mówiąc jest idealna. - gdy to mówił miał cały czas uśmiech na twarzy - Jest tylko jeden problem - kontynuował - ona nie jest do mnie pozytywnie nastawiona.
- Jesteś pewny? - zapytałam.
- Zachowuje się tak.
- Mario ludzie są różnie, może ona po prostu coś do ciebie czuje, ale boi się do tego przyznać. - powiedziałam, pewna swoich słów.
- To co mam zrobić? - zapytał się mnie, a ja po krótkim namyśle powiedziałam:
- Powiedz jej co do niej czujesz! - odpowiedziałam przyjacielowi brata.
- Dobrze, a więc Vivien Reus KOCHAM CIĘ! - powiedział, a ja nie potrafiłam nic powiedzieć, chociaż chciałam, bo wtedy zrozumiałam co do niego czuje. Ja, ja go kocham! - Tak myślałem - powiedział, to i ruszył w stronę drzwi.
- Mario czekaj - krzyknęłam - też cię kocham! - odpowiedział ze łzami w oczach, on nic nie powiedział tylko ujął moją twarz w swoje dłonie i pocałował mnie. Wtedy byłam najszczęśliwszą osobą na całym świecie.

Od tego zdarzenia minęły trzy lata. Od roku jestem panią Goetze. Marco ma wspaniałą dziewczynę Margaritę, a ja za trzy miesiące zostanę mamą. Mario i Marco już nie mogą się doczekać!
__________________________________________________________________________________
__________________________________________________________________________________

Pierwszy image za nami! Zastanawiałam się długo o kim będzie to pierwsze opowiadanie! Postanowiłam, że będzie o moim idolu. Trochę masło maślane, ale to mój pierwszy blog więc nie musi być idealny. Przepraszam wszystkich za jakiekolwiek błędy gramatyczne, które zauważą i  będą ranić ich oczy.
~ Cathy    

Witam! :)

Hej! Jestem Kasia, a to mój blog. Będą pojawiać się na nim tzw. jednopartowce z piłkarzami. Za niedługo dodam pierwszy post! Nie wiem jeszcze z kim będzie. Jeśli chcecie wiedzieć o mnie coś więcej piszcie w komentarzach! Mam nadzieję, że będziecie wpadać tu często! Czekam na wasze opinie na temat bloga! Do napisania niebawem!
~ Cathy