Image o Robercie Lewandowskim

Kolejny dzień w pracy nie zapowiadał się fascynujący. Wszystko było jak zwykle. Ludzie przychodzili mówili o swoich chorobach, a właściwie nowotworach... Kochałam pomagać ludziom, ale nie potrafię patrzeć jak oni cierpią. Niektórzy umierają, a ja czasem nie potrafię się z tym pogodzić. Siedziałam już dłuższą chwilę w moim gabinecie, czekając na kolejnego pacjenta. Usłyszałam pukanie do drzwi.
- Proszę! - powiedziałam, czekając aż drzwi się otworzą. Gdy otwarły się zobaczyłam młodego mężczyznę, nawet przystojnego. - Dzień dobry, nazywam się Alex Schmitd i jestem, jak Pan pewnie wie onkologiem.
- Dzień dobry. Nazywam się Robert Lewandowski. - powiedział i uśmiechnął się blado. O Boże, to jest ten Lewandowski, ale... on jest chory...
- W czym Panu mogę pomóc? - wiem, głupie pytanie.
- Musi mnie Pani wyleczyć, ja nie mogę umrzeć... - powiedział i zaczął płakać. Podeszłam do niego i szepnęłam mu do ucha:
- Uratuję Pana obiecuję, musi mi Pan obiecać tylko jedną rzecz.
- Jaką?
- Nigdy się Pan nie podda!
- Obiecuję - powiedział i zaczął gorzko płakać na moim ramieniu, a ja go mocno przytuliłam i głaskałam go po głowie. Tkwiliśmy my tak w uścisku przez pewien czas, gdy ja zapytałam, czy ma dokumenty lekarskie, on nic nie powiedział tylko podał mi czerwoną teczkę. Zaczęłam czytać. Z tego dokumentu wynikało, że Robert ma niezłośliwego guza nerki. Ulżyło mi. Nie był, to na szczęście guz złośliwy.
- No cóż Panie Robercie ma Pan niezłośliwego raka nerki. Poradzimy sobie. - powiedziałam i uśmiechnęłam się życzliwie.
- Pani może sobie poradzi, ale ja nie. Nie mam nikogo kto by mi pomagał w tych trudnych chwilach.  - powiedział smutno, a po jego policzku spłynęła jedna samotna łza, tak gorzka jak jego słowa.
- Proszę Pana, przecież ma Pan narzeczoną!
- Miałem! Zostawiła mnie tylko jak się dowiedziała, że mam nowotwór.
- Przykro mi, ale ma Pan przecież też kolegów! - powiedziałam zadowolona.
- Tak mam, ale oni mają treningi, mecze, własne życie...
- A rodzina?
- Mama mieszka w Warszawie i ma chore serce, nie chce, żeby się dowiedziała , że sam jestem poważnie chory, jest jeszcze moja siostra, ale ona ma chłopaka i swoją własną karierę.
- No to ma Pan jeszcze mnie. Będę przy Panu w każdej chwili Pana walki o życie.
- Dziękują. Może przejdziemy na "ty"?
- Oczywiście, Alex. - powiedziałam, a on uścisnął moją dłoń i dodał:
- Robert. - piłkarz przesiedział w moim gabinecie trzy godziny. Dokładnie wyjaśniłam mu na czym będzie polegało jego leczeni. Niestety nie obędzie się bez operacji, ale wszystko mam nadzieję będzie dobrze.

/trzy miesiące później/
Robert jest już po operacji. Wszystko jest na dobrej drodze. Musi teraz tylko przejść chemioterapie. W czasie tych kilku miesięcy spędziliśmy ze sobą sporo czasu. Wiem o nim praktycznie wszystko, a on o mnie. Niestety większość naszych spotkań odbywała się w szpitalu.
- Jak się czujesz? - zapytałam bladego Roberta, który spoglądał smutno w ekran szpitalnego telewizora.
- Wygrali ligę. - powiedział i uśmiechnął się. - Szkoda, że beze mnie.
- Za niedługo wrócisz na murawę. - powiedziała i pogłaskałam go po policzku.
- Wrócę i pierwszego gola jakiego zdobędę zadedykuje tobie. - nic nie powiedziała, tylko uśmiechnęłam się. - Reus został najlepszym strzelcem Bundesligi.
- Tak.
- Następnym razem ja nim będę. No bo patrz, ja jestem silny, utalentowany, jestem znakomitym dryblerem i jestem przystojny. - mówiąc, to zaakcentował ostatnie słowo.
- I skromny. - powiedziałam z poważną miną.
- No widzisz. Krótko i zwięźle mówiąc jestem idealny. - dumnie wypiął pierś.
- Nie poznaje cię. Robert z przed trzech miesięcy zniknął.
- To chyba dobrze?
- Wspaniale. - pogadaliśmy jeszcze kilka godzin, jak zwykle i wróciłam do domu.
Około godziny 3, obudził mnie dzwonek telefonu. Leniwie go odebrałam.
- Halo?
- Alex, Robert umiera. - powiedział głos ordynator naszej klinki.
- Jak to? - zapytałam ze łzami w oczach.
- Prosi żebyś przyjechała. - szybko się ubrałam i pojechałam do szpitala. Ubrałam biały kitel i weszłam do sali Lewandowskiego. Leżał z pół przymkniętymi oczami, blady jak ściana.
- Robert, nie rób mi tego. - usiadłam na krześle i wtuliłam się w niego.
- Alex, nie płacz. Widocznie tak miało być. - powiedział spokojnie.
- Nie mów tak! Miałeś tyle marzeń, ty nie możesz umrzeć. - powiedziałam i zaczęłam jeszcze bardziej płakać.
- Pamiętasz jak obiecałaś, że mnie uratujesz? - zapytał, a ja przytaknęłam. - Uratujesz mnie dając mi odejść. - znowu zaczęłam płakać. - Musi wiedzieć tylko jedno.
- Co muszę wiedzieć? - zapytałam, głaszcząc go po jego rozpalonej głowie.
- Kocham cię... - powiedział ostatkiem sił.
- Też cię kocham. - powiedziałam, a on uśmiechnął się. W tym momencie usłyszałam znajome pipczenie. Umarł... umarł szczęśliwy, ale zostawił mnie nieszczęśliwą, samotną, smutną.

/dziesięć lat później/
Minęło już tyle czasu, a ja nadal nie potrafię się pogodzić z jego śmiercią. Mam dom, rodziną i pracę. Pozornie jestem zwykłą kobietą. Mam męża, który nie wie o Robercie. Dzieci, które nie wiedzą, że ich matka do ich ojca czuje tylko przywiązanie. Przez tą dekadę moim jedynym przyjacielem, pocieszycielem, moją jedyną miłością był Robert. On był moim życiem, które odeszło wraz z nim. Pozostało mi już tylko jedno, czekać aż wreszcie spotkam się z Robertem w tym drugim świecie. W każdej chwili czuję, że jest ze mną. Wspiera mnie, pociesza, przytula, po prostu jest. Raz nawet słyszałam jak powiedział do mnie "Wciąż tu jestem". Było to jakiś czas temu. Nie wiem, czy to był na prawdę on, czy tylko mi się wydawało, ale w głębi duszy wiem, że on jest tu ze mną i nigdy mnie nie opuści...