Z dedykacją dla Duśki :* Przepraszam, że tak długo musiałaś czekać.
Szłam równy krokiem w stronę szkoły. Jak zwykle pokonałam pięć schodków i otworzyłam drzwi. Podeszłam do mojej szafki i wyjęłam z niej książki na pierwszą lekcję.
- Hej brzydulo. - usłyszałam męski głos za mną. Obróciłam się i zobaczyłam Oliviera, pieprzonego skurczybyka, który od dobrych trzech lat zatruwa mi życie. Czemu to robi? Sama nie wiem.
- Spieprzaj Giround. - syknęłam, a jego oczy pociemniały.
- Coś powiedziała!? - krzyknął i spoliczkował mnie.
- Jesteś cholernym tchórzem, bo prawdziwy mężczyzna NIGDY nie zbiłby kobiety. - powiedziałam i wzięłam moją torbę.
- A jaki jest według panienki prawdziwy mężczyzna? Ten nieboszczyk Leo Messi nim był?! - krzyknął za mną, a ja pokazałam mu środkowy palec. Czemu on poruszył ten temat? Czemu mówił o Leosiu? Chciałam od tego uciec, zapomnieć o nim, o tym co się stało...
Jak zwykle po szkole poszłam do mojego przyjaciela. Minęłam Park Centralny, pocztę i kościół, a potem skręciłam w lewo. Przeszłam przez wielką bramę i zaczęłam szukać jego grobu. Trzeci rząd, czwarty od tyłu, grób z niebieskiego marmuru, a na nim trzy bukiety kwiatów i cztery znicze.
- Cześć Leo. Tęsknię za tobą. Nawet nie wiesz jak jesteś mi teraz potrzebny. On nie odpuszcza Leo. Obiecałeś mi, że zawsze będziesz przy mnie. Czemu mnie okłamałeś Messi? - mówiłam, a z moich oczu zaczęły płynąć gorzkie łzy. - Obiecałeś, że będziesz przy mnie zawsze. Czemu pozwalasz mu na niszczenie mojego życia? Udaję silną, ale jestem tylko zwykłym tchórzem, który przybiera różne twarze. Czemu Leo? Czemu?
Siedziałam przy stole i zajadałam się obiadem, który przygotowała mama.
- Cześć dziewczyny. - powiedział tata i pocałował mnie i mamę w policzek. - Spotkałem pana Giround po drodze. Jego syn miał wypadek, co dziwnego dokładnie w tym samym miejscu co Leo. Nie wiem co ciągnie do tego miejsca tych nastolatków. - powiedział tata, a ja pomyślałam tylko o jednym. Żeby skończył jak Leo, albo nie wrócił już do szkoły. Tak, tak wiem. "Nie rób drugiemu, co tobie nie miłe..." A on kierował się tą zasadą? Nie! Więc w czym problem?
Oliviera nie ma już w szkole miesiąc. Wreszcie czuję, że życie ma jakiś sens. Może Leo maczał w tym swoje palce. Kto wie, kto wie. Niestety. Wszystko co dobre, szybko się kończy. Dzisiaj ten gbur ma wrócić do szkoły. Oswajałam się z tą myślą cały weekend. Stałam przy mojej szafce i nagle podszedł do mnie Olivier.
- Hej. Co tam u ciebie? - zapytał i uśmiechnął się serdecznie. Yyy, a może to jest jakiś sobowtór tego zadufanego w sobie dupka? Z wrażenia spadła mi książka. Giround szybko ją podniósł i podał mi. - Zawsze lubiłaś Szekspira. Widzę, że nic się nie zmieniło. - odpowiedział i odszedł. Skąd on to do cholery wie? Czemu on jest taki, taki inny? Może to, że otarł się o śmierć go zmieniło? Pewnie chce się zmienić...
- Ej Lauren. - szepnął jakiś głos za mną. Był to Olivier, który siedział za mną na matematyce. Obróciłam się do niego przodem. - Mogłabyś mi pożyczyć notatki z matematyki na ten dzień? Muszę się trochę poduczyć. Wiesz nie było mnie miesiąc. - kontynuował, a ja zrobiłam wielkie oczy. On mnie o coś prosi? Pokiwałam twierdząco głową, a on uśmiechnął się przyjaźnie. Albo on coś knuje, albo na prawdę się zmienił.
Wracałam do domu, kiedy poczułam, że ktoś łapie mnie za ramię. Przystanęłam i obróciłam się w stronę natręta.
- Hej Lery. Muszę ci coś powiedzieć. - mówił Giround i westchnął głośno. - Pamiętasz małego chłopca i dziewczynkę, którzy bawili się w piaskownicy, a potem dołączył do nich złośliwy Francuzik i zepsuł ich wspólny zamek z piasku? Pamiętasz co powiedział ci wtedy ten chłopczyk? Powiedział, że zawsze będzie cię chronił i zawsze będzie przy tobie. - zaczęłam płakać. Wiedziałam o kim mówi. On mówił o Messi`m. - Lery, tylko on tak do ciebie mówił. Nie mów, że mnie nie poznajesz. - i wtedy mnie olśniło.
- Leoś. - szepnęłam i przytuliłam się do niego, a on głaskał mnie po plecach, tak jak kiedyś, przed tym co się stało. Ale jak to możliwe, że on... - Ale jak ty i Giround, jak wy? - plątałam się w tym co mówiłam.
- Olivier miał wypadek w tym samym miejscu co ja. Moja dusza, ona nie była zbawiona, nie pożegnałem się z tobą, nie powiedziałem ci wszystkiego co chciałem. - mówił, a w jego oczach również pojawiły się łzy. - Lery wierzysz mi?
- Tak. To ty Leo.
- Tęskniłaś?
- Byłeś miłością mojego życia. - powiedziałam nieśmiało, a on podniósł mój podbródek tak, że patrzyłam mu prosto w oczy.
- Mogłabyś być z kimś takim jak ja? Z tym samym Leo, tylko w ciele dupka, który niszczył ci życie.
- Tak, potrafię. - powiedziałam, a Leo zatopił nasze usta w słodkim pocałunku.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej! :) Dziś przychodzę do Was z owocem mojej pobudki o 7:00. Jestem tak zaaferowana tym meczem, że nie umiem spać xD To aż dziwne, bo jestem niemożliwym leniem O.o
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz