Image o Kamilu Stochu

Dedykuję, te opowiadanie wszystkim moim Czytelniczką! Czemu o Kamilu? Głupie pytanie, chyba każdy wie dlaczego!

- Leci, leci... - krzyczał mój tata, gdy oglądał skoki narciarskie. Te igrzyska zaczynają mnie strasznie denerwować.
- Jak po kiełbasę wyborczą! - zażartowałam, a tata popatrzył na mnie wrogo.
- Stoooooooooooch! - krzyczał, jeszcze głośniej niż mój tata, komentator. No i rzeczywiście Stoch poleciał. Te kilkadziesiąt sekund oczekiwania na werdykt, trwał jak godziny. Mimo tego, że stwarzałam pozory osoby, która nie lubi sportu, kochałam oglądać sportowców, gdy walczą o te pierwsze miejsce. Dla siebie, dla ludzi, dla swojego kraju. I jest! Czwarty złoty medal dla Polski na tych igrzyskach. Uśmiechnęłam się, widząc zadowoloną minę Kamila Stocha.
- I co córcia?! - powiedział zadowolony tata. - Podoba ci się ten Stoch? - zapytał, gdy popijałam wodę, przez co się zakrztusiłam.
- Tato, przez te igrzyska w głowie ci się przewraca. - powiedziałam i uniosłam komicznie lewą brew.
- Wiesz masz już 23 lata. Może pora się ustatkować?
- Tatooo! - powiedziałam przeciągle i opuściłam ramiona w geście zobojętnienia.
- No dobrze, dobrze. - powiedział. - Idź już spać. - dodał po chwili, a ja popatrzyłam się na niego jak na wariata.
- Jest 21!
- A ty już nie myślisz trzeźwo! - powiedział i zaczął się śmiać.

Nareszcie koniec tej przeklętej olimpiady. Jak zwykle spokojnie kierowałam się w stronę uczelni. Co druga gazeta pisała o wielkim Kamilu Stochu. Ach, ci Polacy... W czasie mojego spacerku na akademie, spotkałam wiele zakochanych par... Zasmuciłam się. Zaczęłam się zastanawiać, czy ja się kiedykolwiek zakochałam. Miałam dwóch chłopaków, ale żadnego nie kochałam. Czuję się jak jakaś pusta lala bez uczuć. No, ale cóż... Nim skończyłam swoje rozmyślenia, byłam przed uczelnią. Kolejny rutynowy dzień. Weszłam do mojej sali wykładowej. Usiadłam obok jakiegoś chłopaka, głęboko zaczytanego w naszym podręczniku. Nie kolegowałam się z żadną osobą z mojego wydziału, więc było mi obojętne, to koło kogo siedzę. Otworzyłam mój zeszyt i czekałam na przyjście profesora. Wszyscy jakoś dziwnie się na mnie patrzyli... Hym, może rozmazał mi się makijaż? Wzięłam moje lusterko i przejrzałam się w nim. Wszystko był ok. To są studenci AWF-u, tego nie ogarniesz! Wreszcie przyszedł nasz psor. Wykład minął bardzo szybko, chociaż miałam dość wścibskich wzroków, wlepiających się we mnie. Czemu oni tak zawzięcie mnie obserwowali? Może coś nie tak było z tym chłopakiem? Puszczę to mimo uszu. Jedna rzecz mnie gnębi... Nie wiem jak on wygląda.
- Ej, poczekaj! - krzyknął ktoś i złapał delikatnie moje ramię.
- Coś się stało? - zapytałam i obróciłam się w jego stronę. Czekaj, czekaj... To on! Chłopak z wykładu! Ma tę samą koszulę. On mi kogoś przypomina... Myśl Lena, myśl...
- Zostawiłaś zeszyt. - powiedział, uśmiechnął się promiennie i oddał moją zgubę.
- Ojej, dziękuję. - odpowiedziałam i odwzajemniłam gest. Miał taki słodki uśmiech. Ach... aż się rozmarzyłam.
- Proszę bardzo. Kamil jestem. - przedstawił się i podał mi dłoń.
- Lena. Czy my się skądś znamy? - zapytałam i podałam mu moją zmarznięta dłoń.
- Ja ciebie nie znam, aczkolwiek ty możesz mnie znać. - powiedział dość tajemniczo, a po chwili dodał. - Kamil Stoch, dwukrotny mistrz olimpijski i lider Pucharu Świata w skokach narciarskich. - no tak! Przecież, to Stoch. Oj Lenka! Ty nie poznałabyś Łukasza Piszczka, jakby go przed tobą postawili i napisali "To jest prawy obrońca BvB, który gra również w Reprezentacji! Imię jego zaczyna się na "Ł" a nazwisko na "P"!!!"
- Aj, rzeczywiście. Nie mam pamięci do twarzy.
- Za to ja mam bardzo dobrą, więc będziesz mi się po nocach śniła. - powiedział, a ja lekko się zarumieniłam i otworzyłam oczy ze zdziwienia, a on tylko się uśmiechnął i nagle... obudziłam się.

- Cholera jasna! Lenka, to był tylko głupi niewinny sen. - mówiłam sama do siebie. Włączyłam mojego smartfona. 16 luty godz. 1:34. Nie wiem dlaczego, ale usiadłam na łóżku i się rozryczałam. Ten sen był taki rzeczywisty, wręcz prawdziwy, a tu takie zawiedzenie. Oj tatku, my się jeszcze z sobą policzymy...
_________________________________________________________________________________
_________________________________________________________________________________
Hej! Dzisiaj trochę z innej beczki. Taki malutki sen, o którym marzy dużo dziewczyn... a przynajmniej ja o takim marzę xD A Wy? Chciałybyście mieć taki sen o naszym kochanym Kamilku <3? Wiem, że nie miałam dodawać w weekend, ale Wasze komentarze dały mi tego przysłowiowego "kopa"! Następny będzie o Mario... Znowu! Napisałam Wam w tamtym opowiadaniu, żebyście dodawały propozycje. Wchodzę taka ucieszona i co widzę "Mario!" (tak w skrócie) Nie mam Wam tego za złe :), ale byłybyście oryginalniejsze ;D
Pozdrawiam z całego serduszka  ♡