Image o Dominiku Furmanie

Oto Warszawa! Wielkie, zaśmiecone miasto. To nie był szczyt moich marzeń, ale skoro tu jest najlepsza politechnika w Polsce, to nie mam innego wyjścia. Dobrze, że moja kuzynka tutaj mieszka. Przynajmniej mam zapewniony dach nad głową.
- Hej Anka! - przywitała mnie na dworcu kolejowym kuzynka.
- Cześć Gosiu! Strasznie się stęskniłam! - przytuliłam ją.
- Dzisiaj ci kogoś przedstawie. - powiedziała, gdy byłyśmy w jej mieszkaniu.
- Uuuu! Czyżby moja Gosiunia się zakochała? - zapytałam.
- No chyba. - odpowiedziała i poczochrała mnie po włosach.
- Ej, fryz mi psujesz. - upomniałam ją, a ta pokazała mi język. - Złośnica. - powiedziałam sama do siebie. Gosia pokazała mi mój pokój, a ja zaczęłam się rozpakowywać, kiedy ta robiła kolacje. W końcu miał przyjść ten jej chłopak. Ciekawe jaki jest? Szybko uwinęłam się z moimi rzeczami i poszłam się odświeżyć. Wzięłam prysznic i ubrałam się we wcześniej przygotowane ubrania. Gdy wyszłam poczułam cudowny zapach.
- Co tam upichciłaś? - zapytałam, siadając na blacie.
- A zapiekankę. - odpowiedziała z uśmiechem.
- Mniam! - stwierdziłam. Nakryłyśmy do stołu i czekałyśmy na wielką miłość mojej kuzynki. Nagle zadzwonił dzwonek. Spojrzałyśmy na siebie i pobiegłyśmy w stronę drzwi. Tratowałyśmy siebie, ale w końcu dotarłyśmy do celu. Ostatnie przejrzenie się w lustrze i otwieramy drzwi. Za nimi stał wysoki blondyn o cudownych niebieskich oczach. W rękach trzymał dwa bukiety z cudownych czerwonych róż.
- Cześć! - powiedział i wręczył nam bukiety. Mało szarmanckie powitanie, ale muszę stwierdzić, że chłopak ma gest.
- Hej! Dominik, to jest Ania. Aniu, to jest Dominik. - przedstawiła nas sobie Gosia.
- Miło mi. - powiedział i uścisnął moją dłoń.
- Mi również. - weszliśmy do środka. Gośka nałożyła nam po kawałku zapiekanki. Jedliśmy i dużo rozmawialiśmy.

/dwa tygodnie później/
W czasie tych dwóch tygodni, zadomowiłam się w stolicy. Gosia spotyka się regularnie z Furmanem, właściwie, to on nas regularnie odwiedza. Dzisiaj zaprosił nas na mecz Legii, w której gra. Niestety moja kuzynka zachorowała i nie mogła ze mną iść.
- Gośka! Nie kłóć się ze mną. Zostanę w domu z tobą. - mówił do niej, ale ta miała moje słowa gdzieś.
- Nie masz iść i mu kibicować! - krzyknęła i zaczęła kaszleć.
- No dobra, ale jak coś ci się stanie, to nie moja wina! - skwitowałam. Poszłam się przebrać. Ubrałam koszulkę Legii z numerkiem 37 i nazwiskiem Furman. Gosia miała założyć taką samą. Ciekawe co ludzie pomyślą... Do tej koszulki, założyłam zielone rurki i trampki.
- I jak? - zapytałam, leżącą w łóżku Gosię, która czytała jakiś magazyn.
- Ładnie ci w zielonym. - stwierdziła.
- To ja lecę. Pa. - powiedziałam i wyszłam z mieszkania. Stadion był niedaleko naszego blok, więc po dziesięciu minutach byłam na miejscu. Najpierw te wszystkie nudne "papierkowe" rzeczy, a potem wędrówka na trybuny. Mecz już się zaczął. Legia od pierwszych minut, atakowała bramkę Zawiszy. Jakoś nigdy nie interesowałam się piłką nożną, więc nie orientowałam się w tym wszystkim. Mecz zakończył się wynikiem 2:1 dla Legionistów. Opuszczałam już trybuny i chciałam po prostu wyjść z stadionu, bo nie chciałam żeby Małgosia była sama w mieszkaniu.
- Cześć Aniu! - powiedziała zadowolony Dominik.
- O hej! - odpowiedziałam i uśmiechnęłam się przyjaźnie.
- Jak czuje się Gosia? - zapytał.
- Dobrze. Wiem, że jesteś piłkarzem i nie możesz sobie pozwolić na chorowanie, ale jako jej chłopak mógłbyś ją odwiedzić.
- Że jako kto? Anka ja nie wiem, co powiedziała ci Gośka, ale my jesteśmy tylko przyjaciółmi. - zaakcentował słowo "tylko".
- Ale Gośka mi mówił, że ty i ona, no wiesz, że wy. - zaczęłam się miotać w tym co mówię.
- Widocznie cię okłamała. Ja nic do niej nie czuję, podoba mi się ktoś inny... - powiedział i nieśmiało się uśmiechnął. Stwierdziliśmy, że rozmawianie przed stadionem jest trochę krępujące, więc przenieśliśmy się do pobliskiego parku.
- A znam twoją wybrankę?
- Tak, napewno.
- Szczęściara. - stwierdziłam.
- Nie widać, żebyś była jakoś szczególnie szczęśliwa. - odpowiedział i opuścił głowę.
- Proszę?
- Nie będę obijać w bawełnę. Podobasz mi się. - powiedział i spojrzał mi prosto w oczy. No i co ja miałam zrobić w takim wypadku? Gośka kocha się w Dominiku, a on twierdzi, że czuje do niej tylko przyjaźń, a ja mu się podobam. Boże! Moje życie jest strasznie skomplikowane. Trudno raz się żyje...
- Ty też jesteś niczego sobie. - powiedziałam i zobaczyłam uśmiech na jego twarzy...

/pięć lat później/
Hej! Już nie jestem tą samą Anką. Teraz jestem Anią Furman. Ładnie, czyż nie? Dominik nie gra już w Legii, ale mimo wszystko utrzymujemy kontakt z Gosią, która jest narzeczoną super przystojnego Maćka. Od dwóch lat jestem też mamą, przepięknej Amelki. Tworzymy zgraną rodzinkę, a malutka jest oczkiem w głowie Dominika.
__________________________________________________________________________________
__________________________________________________________________________________
Hej! Dzisiaj image o Dominiku Furmanie. Wiem, że nie gra już w Legii, tylko we francuskim Toulouse. Ale on dla mnie zawsze będzie Legionistą!