Image o Mario Goetze II

/Z dedykacją dla oxoxox. Jeszcze raz dziękuje za wszystkie komentarze!/

- Jesteś najgorszym co mnie w życiu spotkało! - krzyknęłam do mojego już byłego chłopaka.
- Dziękuje za komplement. Miło mi było zatruwać twoje życie. - powiedział, ironicznie się śmiejąc.
- Jesteś zwykłym dupkiem! - za te gorzkie słowa, dostałam od niego z otwartej ręki w policzek. Zrozpaczona wybiegłam z tamtego przeklętego mieszkania. Wolno snułam się po ulicach Monachium. Było mi strasznie zimno, w końcu wybiegłam z mieszkania tylko w cienkim sweterku, a zaczynała się jesień. Weszłam do jakieś kawiarenki. Było tam mnóstwo ludzi. Zamówiłam kawę i chciałam usiąść, ale nigdzie nie było wolnego miejsca. Chwilę rozglądałam się po sali i zauważyłam młodego chłopaka, zaczytanego w magazynie sportowym.
- Hej! Mogę się dosiąść? - zapytałam.
- Tak. - powiedział nie odrywając wzroku od czasopisma. Moje pierwsze wrażenie o nim nie było zbyt pozytywne, ale to może dlatego, że przed kilkudziesięcioma minutami zerwałam z chłopakiem-tyranem. Trzymałam dłonie na gorącym, kubku z kawą i  powoli ją piłam. Chłopak zrobił dziwną, niezadowoloną minę i położył gazetę na stole.
- Fan football`u? - zapytałam i upiłam łyk kawy.
- Gorzej! Piłkarz. - odpowiedział i po raz pierwszy na mnie spojrzał. W jego oczach widziałam... zdziwienie? Oczy nie kłamią, to było na pewno zdziwienie.
- Znamy się skądś? - zapytałam. Ten chłopak kogoś mi przypominał, ale nie wiedziałam kogo. Uśmiechnął się i powiedział tylko:
- Mario Goetze. - Cholera! Coś to imię i nazwisko mi mówi.
- Nie wierzę! To ty! - zaczęłam się śmiać, a on razem ze mną.
- Tak.
- Zmieniłeś się. Wydoroślałeś i jesteś piłkarzem. Spełniłeś swoje marzenia... - stwierdziłam i zasmuciłam się. Mario był moim kolegą z gimnazjum. Nic wielkiego, przyjaciele z podwórka. Zawsze mówił, że zostanie światowej klasy piłkarzem, a ja mówiłam mu, że marzenia się spełniają tylko trzeba im pomóc... A moje marzenia?! Pomagałam im, a one tylko żartowały ze mnie.
- Coś się stało? - zapytał zmartwiony.
- Nie wiem. - powiedziałam i wybiegłam z kawiarni. Moje życie, to jedna wielka pomyłka. Czemu inni spełniają swoje marzenia, a ja cały czas stoję w miejscu, albo się cofam. Znowu zaczęłam płakać. Właściwie było to moje najczęstsze zajęcia ostatnich miesięcy. Mario pobiegł za mną. Zobaczył, że płaczę i przytulił mnie... Niby taki mały ludzki gest, a tak wiele dla mnie znaczył. Więcej niż puste obietnice, pocieszenia. Wtuliłam się w niego jak mała dziewczynka. Oczywiście jak, to ja miałam ogromne "szczęście" i mój były chłopak szukał mnie na tej ulicy. Podszedł do nas i uśmiechnął się ironicznie.
- Długo przyprawiałaś mi rogi?! - krzyknął i odepchnął mnie od piłkarza. Mario choć trochę zdezorientowany od razu mi pomógł.
- Mogłeś jej zrobić krzywdę! - powiedział wściekły.
- Nie pierwszy i nie ostatni raz! - odpowiedział. - Chodź musisz mi to wynagrodzić! - złapał mnie za rękę.
- Nic ci nie wynagrodzę. Nie chcę cię znać. Zniknij z mojego życia! - już chciał mnie uderzyć, ale Mario chwycił jego rękę i powiedział:
- Kobiet się nie bije. - mój były odpuścił sobie i poszedł w stronę swojego mieszkania. Na odchodne krzyknął:
- Bierz sobie tą dziwkę! Mało to takich?! - Mario już chciał za nim biegnąć, ale ja nie pozwoliłam mu, zamiast tego przytuliłam go mocno.

Od kilku miesięcy mieszkam z Mario. Jesteśmy narzeczeństwem. On spełnia dalej swoje marzenia, grając w Bayernie. A ja? Spełniłam swoje marzenia, ale tym razem bez pomagania im. One same przyszły, a może nie... Może tak miało być? Jeśli tak, to zaczynam wierzyć w przeznaczenie.

"Życie jest jak książka z wieloma pustymi kartkami, na których uwieczniamy nasze losy. To od nas zależy jaki będzie kolejny rozdział i czy nasze życie skończy się happy end`em."

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej, to już drugi image o Mario. Został napisany na prośbę oxoxox. Dzięki wielki za komentarza. One znaczą naprawdę wieli, a to taki pozornie mały gest i zaledwie chwila. Ten cytat u góry, to moje słowa. Może kiedyś wam opowiem jak powstał, bo to dość ciekawa historia.